قوی سیاه

خونه جدید!!؟

2007-03-01T00:39:00.000-05:00

بالاخره رفتم! اینم خونه جدید!؟

اسباب کشی و تولد یکسالگی

2007-02-24T00:18:00.000-05:00

دیگه از این فرمت غیر فارسی بلاگر خسته شدم! هیچ هم وقت نمی کنم که برم سر دربیارم که اشکالاتش رو چطوری رفع کنم! یعنی خدائیش اگه هم وقتی داشته باشم ترجیح میدم که به خوندن وبلاگهای دیگران و مطالبی که برام جالب ترن بگذرونم تا خوندن در مورد فارسی کردن ساختار بلاگر!مخصوصا وقتی که فضاهای آماده فارسی مثل پرشین بلاگ و بلاگفا حاضر و آماده هستن! اینجا نمی تونم آخر جمله هام نقطه یا علامت تعجب بذارم و همه میرن اول جمله--محیطش فارسی نیست و فقط من با فونت فارسی توش می نویسم. از هیچ کامپیوتری هم بجز خونه به راحتی نمی تونم تایپ کنم چون فقط کامپیوتر خونه فارسی ساز داره. بعدش هم حالا که آپ گرید کرده بلاگر تمام لینکهای وبلاگهای دوستام که به فارسی کنار صفحه داشتم شده یه خط خرچنگ قورباغه و دیگه نمی تونم اسم دوستها و وبلاگهاشون رو به راحتی پیدا کنم:(( خیلی شاکیم! و به همین دلیل طی یک اقدام انقلابی میخوام به این خونه جدید اسباب کشی کنم! لطفا اگه پیشنهاد بهتری دارین بهم بگین! میخوام جایی باشم که به راحتی بتونم لینک دوستان جدید رو اضافه کنم، بلاگ رولر داشته باشم و وبلاگهای به روز شده رو ببینم، و مهمتر از همه به راحتی فارسی بنویسم و خلاصه لوبیا باشه!!!:)) بعد هم لطفا اگه کسی بلده بهم بگه که چطوری می تونم محتویات این وبلاگ و آرشیو این یک سال رو (البته بعلاوه عکس قوهای سیاهم) رو به این خونه جدید منتقل کنم ممنونش میشم! من اصولا با تکنولوژی راحت کنار نمیام ، هرچند که خیلی دارم رو خودم کار می کنم و الان به لطف دوستای مهندسی که دورم هستن کلی پادکست کار هم شدم ولی خب همیشه یه اینرسی منفی نسبت به این تکنولرژی عزیز دارم. پیشاپیش ممنون از راهنمائیهاتون

راستییییییییییییییییییییییییییی الان فهمیدم که سه روز پیش (21 فوریه) تولد یکسالگی وبلاگم بوده!!!؟ هرچند تو این یک سال وبلاگ نویس مرتبی نبودم و غیبت هم زیاد داشتم، ولی خب یکساله شدنش یه حس خیلی خوبیه! تولدش مبارک :)ا شاید همین زمان خوبی باشه برای اسباب کشی!؟

بنیاد پژوهشهای زنان ایران

2007-02-13T09:07:00.000-05:00

بنیاد پژوهشهای زنان ایران

هجدهمین کنفرانس بین المللی بنیاد پژوهش های زنان ایران

دست آورد ها و چالش های زنان ایران : چشم انداز نسل ها
The 18th International IWSF Conferencewill be held in Washington DC.

Call for Papers

مهلت ارسال خلاصه مقالات: اول اسفندماه 1385

کنفرانس به زبان فارسی برگزار میشود

( خلاصه مقالات باید به زبان فارسی تهیه شوند)

محل کنفرانس : دانشگاه مریلند

زمان: هشتم تا دهم تیرماه 1386

قاشق چوبی

2007-02-09T18:22:00.000-05:00

کلاس سوم دبستان بودم. بهمن ماه بود و کلی برف اومده بود...مدرسه ها تعطیل شده بودن و من خوشحال و سرحال شال و کلاه کردم و رفتم تو محوطه و یه گوشه روبروی ورودی 14 بلوک ب-چهار مشغول جمع کردن برفها یه گوشه شدم...هرچی بیشتر برفها رو جمع می کردم بیشتر احساس تنهایی می کردم...همه بچه های دیگه باهم داشتن بازی می کردن و آدم برفی می ساختن و من روم نمی شد برم سراغشون...تازه به شهرک اکباتان اسباب کشی کرده بودیم و این اولین باری بود که برای بازی به محوطه می رفتم...دستکشهام خیس شده بود ولی بازهم با سمجی زیاد سعی می کردم یه کپه برف رو مثل تنه آدم برفی درست کنم و ثابت کنم که منم دارم از برف بازیم حتی تنهایی لذت می برم! همونطور که سرم پائین بود و با برفهای دور رو بر مشغول بودم یه قاشق چوبی اومد جلو صورتم! سرم رو بلند کردم و یه پسربچه تپلی که حدود 2-3 سالی ازم کوچیکتر بود رو جلوم دیدم که با لبخند داره نگاهم میکنه! گفتم این برای چیه؟ گفت خب دخترخانوم دستکشهات خیس شده با این برفها رو جمع کنی آسون تره! گفتم نه مرسی می تونم جمع کنم. گفت نه این خیلی بهتره و با اصرار شروع کرد به پارو کردن برفها به سمت بدنه آدم برفی...اون برفها رو به من میداد و منهم با خوشحالی از اینکه کسی اومده پیشم شروع به ساختن کله آدم برفی کردم...ا

اسمت چیه؟

آبتین

تو اسمت چیه؟

نسیم

تازه اومدین؟

آره

شما چی؟

آره ماهم تازه اومدیم

خونتون کجاست؟

ورودی 14 طبقه دوم پلاک 451

اااا چه جالب ماهم ورودی 14 طبقه دوم پلاک 453!!؟

پس همسایه هستیم!!؟

...

همسایه ای که خاطرات همسایگیمون و دوستی صمیمی خانواده هامون سالهای سال همیشه و همه جا باهامون بود... حتی الان بعد از 21 سال...هنوز اون قاشق چوبی و گرمای اون صورت بچگونه جلو چشمامه...امروز مامان پای تلفن گفت آبتین رو ماشین زده...تمام خاطره ها باهم هجوم آوردن...روحش شاد

لاس وگاس 2

2007-02-03T20:58:00.000-05:00

حالا که اینهمه کامنت های خوب گرفتم و تشویق شدم اومدم قسمت دوم رو هم بنویسم :) هرچند این قسمت دیگه آخرشه! و شاید داد خیلیها رو در بیاره که بابا توهم دیگه!!! ولی خب بازهم با جاه طلبی و زورگویی تمام اعلام می کنم که مال خودمه:)))) دلم میخواد توش چرند بنویسم خب:)))!!!؟

****

لاس وگاس برای من شهر بی امون میدون دادن به همه شهوت ها وغریزه ها بود! از شهوت جنسی، تا غریزه گرسنگی و حرص پول ساختن در یک شب! شهوت جنسی رو که نمونه هایش رو قسمت اول گفتم...فکر کنم خیلی واضح تر از اونه که توضیح بخواد...حرص پول هم تکلیفش از اسم لاس وگاس و فلسفه ایجاد کازینوها در این شهر اسباب بازیهای خطرناک تکلیفش معلومه! ولی چرا میگم غریزه گرسنگی؟ خب یکی از معروفترین جاذبه های توریستی لاس وگاس رستوران های بوفه اش هست! چیزی که من بعد چندین بار تجربه کردنش در آمریکا ازش بیزار شدم... رستورانهای بوفه وگاس به تنوع غذا و رنگارنگ بودن دسرهاش مشهوره. خب همونطور هم می دونین غذاهای بوفه رو معمولا جوری چرب درستشون می کنن که حسابی با خوردنشون سنگین بشی و نتونی زیاد بخوری! و البته من کمتر کسی رو سراغ دارم--یا لااقل دم در خروجی اون رستورانهای بوفه دیدم-- که با حال خوش و مناسبی از بوفه که رنگ به رنگ غذاهای مختلف از کشورهای مختلف توش ریخته و لازم نیست دیگه برای هرکدومشون جدا پول بده بیرون بیاد. حال آدمها و حتی خودم رو تو صفهای غذاها دوست نداشتم...خلاصه که این هم یه روش دیگه از اشباع یه غریزه دیگه در اون شهره!-- عکسهاش پائین هست. خیلی از آدمها معتقدن که هر جامعه ای به یه سطل آشغال/توالت احتیاج داره برای خالی کردن سرریز غریزه ها تا همه اون جامعه بوی تعفن نگیره! شاید هم این آدمها درست میگن...ولی بعد اگه این درست باشه دیگه من حکمت بردن بچه های کوچیک به اینجور محلها رو نمی فهمم...احساس می کنم که بچه ها خیلی پاک تر از این هستن که به اینچنین محلهایی برده بشن...و وای که همه هتلهای این شهر پرررررررررر بودن از بچه...از نوزاد گرفته تا نوجوون...تو همون محیط پر از دود و بوی مشروب پائین هتلها...تا تو اتاقهای اسباب بازیهای کامپیوتری و گیم های مختلف که به عنوان سرگرمی بچه ها در کنار کازینوها راه انداخته بودن...آره این شهر شوهای خیلی بزرگی هم داره که تو سراسر دنیا معروف هستن مثل شویی به اسم "او" که برای دیدنش باید بلیطش رو از چندین ماه قبل تهیه کرد....و خواننده های بزرگی هم مثل بوچلی و پاوروتی و غیره هم برای اجرای برنامه به این شهر اومدن...ولی راستش همه این برنامه های جانبی برای من وصله ناجوری به فلسفه عجیب این شهر هستن...من ترجیح میدم که کنسرت بوچلی رو اگه پول داشته باشم برم یه شهر بزرگ دیگه که تا حالا ندیدم ببنیم تا دوباره به لاس وگاس برم و اون شوهای قشنگ و جالب رو هم در خیابون برادوی نیویورک تماشا کنم--البته همه اینها با همون شرط اگه پول داشته باشم میاد؛) از نکات توریستی شهر هم براتون بگم که بلیطهای دوسره به لاس وگاس جزو ارزون ترین بلیطهای هواپیمایی در آمریکا هستن که تقریبا از همه شهرهای بزرگ با قیمت بسیار پائین قابل خریداری هستن...حتی گاهی برای جلب مشتریهای بیشتر اتاقهای آنچنانی در هتلهای آنچنانی تر هم با قیمتی فوق العاده ناچیزبه این پکیج ها اضافه می کنن که اونوقت مشتریها چند برابر میشن چون فکر می کنن می تونن یه سفر ارزون برای تعطیلاتشون داشته باشن و روی همین حساب هم خیلی از آمریکائیها با خانواده و بچه هاشون به اینجا میان...البته همه اونهایی که مشتری این پکیج های مسافرتی لاس وگاس هستن می دونن که قراره در مثلا سه شب اقامتشون در اون شهر چندین برابر قیمت بلیط و اتاق هتلشون رو در صندوقهای رستورانها، قمارخونه ها، و یا جاهای دیگه اون شهر بریزن !!؟ من شخصا از اینکه یک بار این محل رو تونستم ببینم مثل دیدار از هر محل دیگه ای خوشحالم!---چون اصولا عاشق سفر هستم. برای من، مرکز تفریحی تجاری لاس وگاس جایی هست که حتی با مفت ترین قیمت هم حاضر نیستم دوباره اوقات فراغتم رو درش بگذرونم... ولی قطعا به یه بار دیدنش می ارزید مثل همه جاهای دیگه دنیا!!؟

همون هتله که گفتم شکل اهرام مصر بود

اینم توی کازینوها و دستگاههایی که سکه می بلعن!؟

اینم سالن بچه ها!؟
اینم یه نمای دیگه از بچه ها در وگاس
البته اگه از اون خیابون ستریپ بیرون بزنین خود شهر مناظر فوق العاده قشنگ هم داره...ضمن اینکه دانشگاه خوبی هم داره! این عکس از دریاچه لاس وگاس هست که یه محوطه فضای سبز بی نظیر هم کنارش بود

محوطه کازینوها که کنار رستوران و اسباب بازیها و بقیه ماجراها بود

صف غذاهای بوفه! ضمنا قبل از ورود به بوفه هم ملت از یک ساعت و نیم قبل جلو در رستوران صف بسته بودن که جا بهشون برسه و بتونن جزو سری اول وارد رستوران بشن! حالا مجسم کنین شکمهای گرسنه ای رو که بوفه برسن!!؟

اینم اون دوستانی که به سبک کوپن فروشهای میدون انقلاب در حال دادن تبلیغها هستن

No More War 3

2007-01-29T10:11:00.000-05:00

No More War 2

2007-01-29T10:04:00.000-05:00

No More War

2007-01-29T09:51:00.000-05:00

خب اینم نتیجه گشت زدن روز شنبه من در مرکز شهر واشنگتن دی سی. باید زودتر این عکسها رو میذاشتم ولی چون همیشه "مدرسه ام دیر میشه!!" کار به الان کشید! جمعیت خیلی زیادی از سراسر آمریکا اومده بودن تا در تظاهرات ضد جنگ در مقابل کاخ سفید شرکت کنن. شور و حال جالبی داشت تظاهرات و گروهای مختلفی از جمله گروه سبزها، گروه سوسیالیست ها، دموکراتها، بودائیها، کشاورزهای مخالف جنگ و ... از ایالتهای مختلف به واشنگتن اومده بودن. کمی امیدوار کننده بود!؟

لاس وگاس-1

2007-01-25T08:54:00.000-05:00

یه دوستی* میگفت عین شهر بازی کارتون پینوکیو می مونه! همونی که هرکی گول می خورد و میرفت توش بازی میکرد یواش یواش تبدیل به خر می شد!!!یعنی هیچ تشبیهی قشنگ تر از این نبود. اگه شب یا دم غروب با ماشین از وسط بیابون نوادا و کاکتوسهای خوشگلش رد بشی، این شهر اسباب بازیها رو عجیب تر می بینی! یهو بعد از چندین ساعت رانندگی در بیابون و رد کردن مایلها مسافت در بین تپه های خاکی و خشک، یه عالمه نور و ساختمونهای کج و معوج و بیل بوردهای تبلیغاتی که اونور آسمون رفتن، جلوت سبز میشن!؟ باورت نمیشه که اون چیزی که می بینی واقعی باشه! انگار داری کارتون والت دیزنی می بینی...هتلهای عظیم و لوکس و تبلیغهای عظیمتر و عجیب: "هرکاری تو لاس وگاس بکنی تو همین شهر می مونه و بیرون نمیره!" این یکی از اولین جمله های بود که کنار تبلیغ زنهای خودفروش در ورودی شهر به چشم می خورد. بخش تجاری-تفریحی لاس وگاس از یه خیابون اصلی تشکیل شده که معروف هست به خیابون "ستریپ" که نواره ای هست که تمام هتلها و کازینوها درش قرار گرفتن. نوار رنگی رنگی که نمادی از خیلی از شهرهای دنیا رو توش داره. هتلها هرکدوم مدل و سبک خاص خودشون رو دارن و البته اکثرا بالای 4 ستاره دارن. یه هتل تمامش عین اهرام مصر هست و اتاقها و کازینوش توی یک ساختمون هرمی شکل قرار گرفته و سردرش مجسمه ابوالهل هست، یکی دیگه شکل شهر نیویورک درست شده با آسمون خراشها و مجسمه آزادیش، یکی دیگه برج ایفل پاریس رو داره و ...خلاصه از هر طرفش که وارد بشی یه بنایی می بینی که با یه عالمه نورپردازیهای قشنگ تزئین شده . ا

تو استریپ که شروع کنی به قدم زدن تا از کنار این ساختمونهای رنگ وارنگ رد بشی ردیف کسایی رو می بینی که عین کوپن فروشهای میدون انقلاب کنار پیاده روها ایستادن و تبلیغات رنگ و برنگ از دخترهای خودفروشی رو به دستت میدن--البته نه به دست خانومها بلکه به دست آقایون در هر سن و شرایطی--که به گفته خودشون می تونن تا 15 دقیقه بعد از گرفتن تبلیغ تو اتاق هتل در خدمتت باشن!! اگه تصمیم بگیری که از این پیاده رو ها رد نشی یه راه دیگه هم داری: از راهروهای زیرگذری که به شکل سالنهای مجلل عروسیها تزئین شدن وکازینوهای هتلها رو به هم وصل کردن برو! در اون صورت می تونی یه مسیر حدود نیم ساعته --یا شاید هم بیشتر --رو از زیر هتلهای مختلف رد بشی و معماریهاشون رو ببینی و البته اگه اهل قمار هم باشی بهت امون نمی دن که چیزی رو ببینی و ممکنه تو همون هتل اول تا صبح روز بعد بمونی به سکه انداختن و پوکر بازی کردن... قسمت کازینوهاش عیناََ همون تصویری هست که فیلمهای هالیوودی از فضای کازینوها نشون میدن. گارسونهایی که تو این کازینوها می چرخن و نوشیدنی به دست قماربازها میدن دخترهای جوون خوش هیکلی هستن که پیرنهای خیلی کوتاه و یقه بازی رو پوشیدن و برای قماربازهای حرفه ای ،که به جای دستگاه های سکه ای به سراغ میزهای پوکر وقمارهای پولسازتر رفتن، مشروب مجانی می برن...سیگار کشیدن هم در این سالنها مجازه و تا دلت بخواد دود و دم و الکل ریخته! ا

چون داره طولانی میشه بذارین این مطلب رو دنباله دارش کنم. ادامه دارد**...ا

پاورقی1 * چون این تشبیه خیلی قشنگ بود مجبورم کپی رایت رو رعایت کنم وبگم اینو دوستمون مسعود اولین بار گفت. اگه مسعود این وبلاگ رو نمی خوند عمرا اسمش رو نمی اوردم و به اسم خودم تمومش می کردم:)))ولی حیف که نمی شه

پاورقی 2** این مطلب دنباله دار در مورد شهر لاس وگاس فقط و فقط برداشت شخصی من از این شهر هست و خیلیها ممکنه اصلا قبول نداشته باشنش! ولی چون اینجا قراره نوشته ها و برداشتهای من باشه اشکالی نداره اینطوری مطلق بنویسم مگه نه؟

پرسشنامه

2007-01-23T12:48:00.000-05:00

سلام دوستان

گروهی از محققان "دانشگاه نوادا" در حال بررسی تاثیر "وبلاگها" بر روی "روابط اجتمایی" و "اعتماد متقابل بین کاربران" می باشند. بدین منظور پرسشنامه اینترنتی تهیه شده است و از شما دعوت می شود به این پرسشنامه پاسخ دهید. برای پاسخ به این پرسشنامه باید حداقل 18 سال سن داشته و به زبان انگلیسی مسلط باشید. شما با پاسخ دادن به این پرسشنامه به تحقیقات در زمینه "سیستمهای اطلاعات مدیریت" و "جامعه شناسی" کمک بسزایی می نمایید. پاسخگویی به این پرسشنامه 5 تا 12 دقیقه از وقت ارزشمندتان را خواهد گرفت.

پیشاپیش از همکاری شما صمیمانه ممنونیم. لینک به پرسشنامه
http://www.questionpro.com/akira/TakeSurvey?id=616499

اگه بخوام به نوشته های دوست خوبم رضا که داره این تحقیق رو انجام میده اضافه کنم باید بگم که رضا خیلی پرسشنامه این تحقیق رو قشنگ طراحی کرده و تئوری سرمایه اجتماعی رو به زیبایی استفاده کرده! خلاصه خودتون و همتتون! اگر با مشخصات شرکت کنندگان این تحقیق جور در میاین ممنون میشم که وقت بذارین و پرسشنامه رو پر کنید! راستی من خدا بخواد دیگه قرار نیست مسافرت برم و قراره سر خونه و زندگی باشم! امروز تقریبا بعد از 5 هفته که آن و آف مسافرت بودم به سر کار و زندگی برگشتم:) امیدوارم ترم جدید که برای من از فردا شروع میشه ترم آرومی باشه...خیلی آرامش دلم میخواد

فعلا یا حق

بازی یلدای بعد از یلدا!!؟

2007-01-06T02:02:00.000-05:00

سلاممممممممممممم

بالاخره بعد از قرنی من بعد از مسافرتهای جورواجور برگشتم سر خونه و زندگی و تونستم بشینم پای این دستگاه عجیب و غریب و هیجان انگیز که بدجوری معتادش شدم! اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد طبق معمول صفحه وبلاگ دوستام و کامنتهای خودم بود. و اولین چیزی که دامبی خورد تو صورتم یه اصطلاحی بود به اسم بازی یلدا!؟ از کامنت مریم گلی و اعتراضش که در وبلاگت رو ببندی بهتره فهمیدم که یه سوتی دادم ولی هنوز نمی فهمیدم داستان چیه تا یه کم فرصت وبگردی بهم دست داد و سر درآوردم از این داستان! خب البته با این همه تاخیر و نوشتن بازی یلدا در ساعت 2 صبح شنبه خیلی هنر کنم اون 5تا مورد رو می تونم بنویسم! ولی اینکه بتونم 5 تا شخص که این بازی رو تا الان تجربه نکردن پیدا کنم...شک دارم عملی باشه!؟

خیلی حرف از این سفرها برای گفتن دارم مخصوصا از تجربه اولین سفر به شهر عجیب و غریب لاس وگاس!؟ باشه ان شاءالله برای وقتی که نشستن پای این دستگاه و فضای مجازی از شیرینی و گرمی بودن با حضور حقیقی خانواده ای که این چند روزه مهمونم هستن کم نکنه!؟ من اصولا به هر چیز حقیقی بیشتر از مجازی جذب میشم. و اما 5 تای من

یک) اولین بار در سن 14 سالگی از پشت پنجره آپارتمانهای شهرک اکباتان عاشق یه پیرن راه راه سفید و مشکی در پنجره طبقه پنجم شدم به اسم رضا مقدم که الان نمی دونم کجای دنیاست و چه سرنوشتی پیدا کرده! ولی از این عشق هیچ چیز جز بازی ساعتها و ثانیه ها در پشت پنجره های سراسری آپارتمانهای شهرک اکباتان و آمدن و محو شدن صورتی دور به یاد ندارم! می دونم که خیلی از ساکنین اکباتان این عشق پشت پنجره ای رو می شناسن و حتی خیلیها مسیر زندگیشون با این پنجره ها عوض شد ولی برای من یه خاطره با مزه از طعم اولین عشق دوران نوجوانی باقی موند.

دو) اولین بار که یه زلزله زندگیم رو تکنون داد و با تمام سلولهام عاشق شدم!!! در سن بیست سالگی بود که با یه آدم آسمونی دل به یه عشق آسمونی تر دادم! نسیم قبل از سعید امینی با نسیم بعد از سعید امینی تو خیلی از موارد هیچ نسبتی نداره! ولی سعید اونقدر آسمونی بود که خیلی زود پر کشید...ولی اونقدر خوشبخت بودم که همراه مهربونی مثل علی با یه عشق پاک و قشنگ از دست دادن سعید رو برام به یه قصه غم انگیز دور تبدیل کرد. الان که 6 سال از فوت سعید میگذره به لطف عشقی که ذره ذره از علی گرفتم به جرات می گم که به شدت احساس خوشبختی می کنم و از زنده بودن لذت می برم!؟ یه تعریف جدید از عشق بهم داد که خیلی از اشتباههای شخصیم رو تصحیح کرد...هرچند 6 سال پیش هیچ تصوری از چنین احساسی نداشتم و جز مرگ به چیز دیگه ای فکر نمی کردم...به قول سهراب کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

سه) به شدت آدم خوش بینی هستم و دلم میخواد به همه چیز و همه کس اعتماد کنم...خیلی احساس خوبی دارم نسبت به این خوش بینی

چهار)دائم در حال برنامه ریزی هستم ویه جورایی آروم وقرار ندارم و بلد نیستم روزها رو با کمتر از حداقل 7 برنامه بگذرونم! دائم هم ادعا می کنم که از ترم بعد، از سال بعد، از ماه بعد، از دوره بعد، و ...دیگه نمی ذارم برنامه هام اینجور شلوغ بشه و به خودم یه استراحت و آرامشی میدم! ولی همیشه دروغ میگم و هیچ وقت این"بعد" رو فرصت اتفاق افتادن نمی دم...یه جورایی هم با مدرسه رفتن و دانشگاه معتاد شدم! امسال بیستمین سال از محصل بودنم تموم شد! کم کم دارم احساس می کنم که این اعتیاد محصل بودن داره مزاحم زندگی میشه بدجور

پنج) تجربه مواجه با مرگ معنی خیلی چیزها رو برام عوض کرده! از اعتماد تا صمیمت! برام خیلی آسون شدن همه...اونقدر زندگی ساده و صمیمی شده که برای داشتن صمیمت تو ارتباط با آدمهای جدید هم شک نمی کنم! حتی تو این ینگه دنیا! همین باعث میشه که آدمهایی که گذشته من رو نمی دونن با برقراری رابطه های صمیمانه وبی مقدمه ام تو دوستیها شک بکنن که یا یه تخته کم دارم و یا یه مرضی به جونم هست و می خوام یه جوری ازشون سواری بگیرم!!! معمولا مدتی طول میکشه که اونا بهم اعتماد کنن و باورشون بشه که هیچ شیله پیله ای تو کار نیست و فقط دوستم چون دوستشون دارم!؟

از مریم گلی و لیلا جونم هم ممنونم که لطف کردن و من رو هم به این بازی دعوت کردن--هرچند خیلی دیر فهمیدم. منم با اینهمه تاخیر و در کمال پر رویی نازی، گیتی، وعلک رو به بازی یلدایی که گذشت دعوت می کنم چون بازی قشنگیه و قشنگی زمان نداره:) شب همگی خوش

Transsexuals in Iran

2006-12-17T01:31:00.000-05:00

این فیلم رو حتما برین ببینید! کمی طولانیه ولی ارزش وقت گذاشتن رو کاملا داره...برای من یه پنجره به یه دنیای کاملا تازه بود...هیچوقت اینقدر از نزدیک دنیاشون رو ندیده بودم و حس نکرده بودم...خیلی فیلم تاثیرگذاریه! این فیلم در یک شبکه تلویزیون هلندی پخش شده و برای همین زیرنویسش هلندیه. کاش زیرنویس انگلیسی هم داشت...و البته کاش از تلویزیونهای ماهواره برای بیننده های ایرانی هم پخش می شد!؟

و من یه آدم بزرگ شدم

2006-12-06T19:47:00.000-05:00

وقتی یه کوچولو از دستت دلگیر بشه، حتما حتما حرفهای آدم بزرگونه زدی! حتی اگه اون کوچولو رو نشناسی باید بفهمی که یه جای کارت به طرز زشتی بزرگونه شده که مورد اعتراض این کوچولو قرار گرفته...وقتی کامنتهای پست قبلی رو خوندم یهو جا خوردم! با خودم فکر کردم که آخه چرا ممکنه این حرفها به نظر یه کوچولو مشمئزکننده بیاد؟؟؟ حالم خیلی بد شد! دوباره پست رو خوندم و فهمیدم...فقط آدم بزرگا هستن که اینجوری یه چیز رو به سادگی به همه تعمیم میدن! فقط آدم بزرگا بلدن خط بکشن و جدا کنن! و من یه آدم بزرگ شدم! با تعمیم یه حرکت زشت به همه آقایون و مبری کردن همه خانوما با استدلال زن بودن!! از همین جا از کوچولو عزیز و همه بچه ها عذر میخوام! قول میدم از این به بعد بیشتر دقت کنم...از آقایون هم بابت این تعمیم غیر منصفانه معذرت میخواب شدیدلی!!؟

..........................................................

سه تا پرزنتیشنم به لطف خدا به خوبی برگزار شد و کلی خوشحالم که از یه مرحله جون سالم بدر بردم. حالا تا دو هفته آینده باید سه تا مقاله مربوط به همین پرزنتیشن ها رو بنویسم...و یه عالمه کار خورد و ریز دیگه! ولی در مجموع کلی از نظر درسی سر حال هستم! خیلی از موضوعهایی که دارم روشون کار می کنم راضیم! یکی از مقاله هام که مال کلاس ادوکیسی و مشارکت شهروندی بود یه جورایی مسیر پایان نامه ام رو مشخص کرد و با اون مسیر خیلی چیزهای درسی دیگه هم برام مشخص میشه. ازجمله اینکه وضعیت واحدهای درسی باقیمونده ام معلوم میشه! مقاله مربوط به طراحی یه پروژه برای حق ورود دختران ایرانی به استادیومهای ورزشی هست! خیلی عجیب به اینجا رسیدم! از مسئولیت اجتماعی به اکتیویستی و نقش اون در شناخت مسئولیت های اجتماعی و نقش شهروندی رسیدم.. و از اونجا هم رفتم سراغ یه فعالیت اکتیویستی که مورد علاقه دخترهای نوجوان و جوان باشه و بتونه دخترهامون رو در سن زیر 18 سال هم به صحنه حقوق خودشون بکشونه... حالا در تدارک یه کارهایی برای اجرای این پروژه و درگیر کردن بچه ها درش هستم...تا ببینیم چی پیش میاد و خدا چی می خواد...ولی کلی برای این پروژه جدید هیجان دارم و به خوبی ازش می تونم به عنوان یه کار اساسی برای پایان نامه استفاده کنم! برای همین هم با جدیت تمام دنبال برداشتن واحد در دپارتمان مطالعات زنان هستم و می خوام گواهینامه تحصیلات تکمیلی مطالعات زنان رو هم در حین انجام برنامه دکترام بگیرم! حالا امیدوارم بتونم که تو زمان محدودم تا سال آینده همه این کارها رو انجام بدم!؟

..........................................................

بودن مامان و بابا عالیه!!! دوباره یاد دوران بچگی میندازه منو...وقتی میای خونه ...خونه گرمه...عطر خوب غذا و چای تازه دم تو اتاق پیچیده...و دو تا دل مهربون منتظر و نگران کارهات هستن...با تمام وجود ساپورتت می کنن و نمیذارن کوچکترین چیزی بهت سخت بگذره...عشقشون خالص ترین نوع عشقهاست

..........................................................

دیدی گاهی وقتها الکی الکی دلت تنگ میشه...دلتنگ یه ...بگذریم...شاید هم لوس میشی الکی...ولی خیلی دور شدم...ایکاش دوباره نزدیک بشم...خیلی دورم

بالاخره

2006-11-29T11:05:00.000-05:00

اونقدر تاخیر داشتم که نمی دونم از کجا باید شروع کنم! یه معذرت خواهی گنده به همه کسایی که این مدت با کلیک کردن رو تیتر تکراری وبلاگم اعصابشون خراب شده بدهکارم...بعلاوه یه عالمه تشکر برای پیغامهای پر از لطف و تبریک تولدتون:) فردا 3 تا پرزنتیشن باهم دارم برای هر سه کلاسی که این ترم برداشتم!!!؟هر سه کلاس روز ارائه مطالب رو گذاشتن 30 نوامبر! یعنی آخر بدشانسی! آخه آدم مامان و باباش پیشش باشن و شبانه روزش رو تو کتابخونه بگذرونه:(((؟ خلاصه که مثل همیشه رفتم زیر یه خروار کتاب و حسابی گم شدم تو جواب این سئوال که بابا آخه زندگی پس چی؟ شایدهم همین خود زندگیه!! ولی نه اگه این خود زندگی باشه خیلی یه بعدیه...با مزاج من سازگار نیست...دیگه دارم با هن و هن میکشونمش این دانشگاه رو...2 ترم دیگه برم جلو لااقل از شر کلاسا خلاص میشم...چقدر غر زدم!؟

بگذریم...آخرین تفکرات من به شدت با مسائل زنان و مطالعات زنان درگیره! کلاسهای این ترم هم البته خیلی موثر بوده...در همین راستا خیلی از گپ زدنهای پای چایی تو خونه هم --که من مرده بودم برای یه بار دیگه تجربه کردنشون با خانواده ام--به همین حرفها میگذره! چند شب پیش که نشسته بودیم پای گپ چایی شیرین(!) آنوشا ، یه دوست مهربون و خوش فکر و همخونه ایه باحال، یه چیز بامزه ای گفت که خیلی درست بود! صحبت بود سر اینکه چه حرکت زشتی هست که تو ایران سرشون رو از پنجره ماشین بیرون میارن و تف میندازن تو خیابون! بعد گفتیم که این کار مختص آقایون محترم هست! یعنی من تا به حال خانومی رو ندیدم که این کار رو تو خیابون انجامبده! آنوشا گفت آره خب معلومه آخه این بازی بچگی پسرهاس! هرکی تفش دورتر پرت بشه برنده میشه دیگه! خب با همچین پیشینه ای تف انداختن از پنجره ماشین نه تنها بد نیست که نشون دهنده کاردرستی آقایونمون هم هست! اما ما دخترها از بچگی چی یاد گرفتیم؟ بازی لی لی !!! مراقب باشیم که پامون یا سنگمون روی خط نره وگرنه میسوزیم!!؟

این مطالعات زنان بدجوری کرمش افتاده به جونم!!؟ بیشترش هم تقصیر این لیلاست!!!:)))ا

کف کردم!؟

2006-11-02T13:21:00.000-05:00

سخت سرما خوردم و تب دارم...برای کلاس روز 5شنبه باید یه مقاله 10 صفحه ای تحویل بدم و برای کلاس روز جمعه باید 2 مقاله رو خلاصه کنم و سر کلاس ارائه بدم! ضمنا از اونجایی که ...یه جا نشستن رو ندارم و دائم یه ولوله ای به جونم هست که همه چی رو به همه چی وصل کنم!!! چند روز پیش فهمیدم که یه خانوم نویسنده ایرانی-آمریکایی- فرانسوی به اسم پرسیس کریم داره روز پنجشنبه --درست همون روز و ساعت کلاس ما--به دانشگاه مریلند میاد تا در مورد آخرین کتابش که در مورد مهاجرت و تاثیر اون بر زنان ایرانی هست سخنرانی کنه!!! خب کلاس پنجشنبه ما هم کلاس مطالعات فرهنگی هست و خیلی حیف بود که این دو تا رو به هم نبافمشون!!! در نتیجه بلافاصله یه ایمیل حواله استاد کلاسم کردم که بشتابید که پنجشنبه فلان کس داره میاد و بحثش فلان چیز هست و از اونهم که واااااااااااای عجب فرصت فوق العاده ای--اینجا آدمها عادت دارن که خیلی راحت تو رو جدی بگیرن! حتی اگه خودت هم خودت رو جدی نگیری:) خلاصه یه ایمیل به همه 20-25 نفر دانشجوی کلاس زد که بچه ها کلاس ما برای پنجشنبه به جای محل کلاس در محل این سخنرانی خواهد بود!! منو داری! کف کردم که اینقدر زود این پیشنهاد جدی گرفته شد! و البته از اونجایی که هنوز با بحث مهاجرت در حال کلنجار رفتن هستم خوشحال هم بودم که می تونم به این سخنرانی برم! خلاصه تمام این برنامه ها رو برای 5شنبه و جمعه داشتم که زد و از چهارشنبه مریض افتادم تو خونه!! اونم نه سرماخوردگی عادی! از شب تا صبح تب و گلو درد و تمام روز هم کسل و با درد عضلانی و...خلاصه از اون سرماخوردگیهایی که سالی ماهی یکبار به سراغ آدم میاد! حالا من موندم با اینهمه برنامه که برای این دو روز دارم و یجورایی هم به نظر خودم مسئول بودم که حاضر باشم در کلاسها! حالا بشنوید برخورد اساتید این کلاسها رو وقتی بهشون زنگ زدم

من: سلام استاد من ...ا

استاد کلاس پنجشنبه: آخی تو چرا صدات اینقدر گرفته؟ اصلا حالت خوب نیست! نباید از خونه بیرون بیای! شوهر من هم همینطور سرما خورده و تنها چاره اش استراحته! فکر می کنم اپیدمی شده...ببین اصلا نگران نباش ...هیچ کاری نکن فقط بخواب و از خودت مراقبت کن

من: خیلی بد شد که برای جلسه امشب نمی تونم بیام

استاد کلاس پنجشنبه: آره حیف شد ولی سلامتیت مهمتره...من به بچه ها می گم که یه نت حسابی از جلسه بردارن و جلسه بعدی کلاس بهت یه گزارش خوب از جلسه میدیم! اصلا نگران نباش

من: مرسی...خدانگهدار

استاد کلاس پنجشنبه: مراقب خودت باش

من درحال کف از برخورد خیلی گرم و صمیمی این استاد...گوشی رو برداشتم و به استاد کلاس جمعه زنگ زدم

من: سلام استاد من میخواستم بگم که حالم خوب نیست و تب و سرماخوردگی دارم و ممکنه که نتونم جمعه سر کلاس بیام. میخواستم بهتون اطلاع بدم که ممکنه نباشم برای ارائه مقاله ها در کلاس

استاد کلاس جمعه: آخی چقدر حیف شد...اصلا مهم نیست که برای ارائه مقاله نباشی...فقط دو نفر سخنرانی که فردا داریم برای کار تو و موضوع تحقیقت خیلی مهم هستن...من حتما دلم میخواست که تو صحبتهاشون رو بشنوی...ببین اصلا نمی خواد به اون مقاله ها دست بزنی...بگیر بخواب و از خودت خوب مراقبت کن...تا جمعه عصر اگه بهتر شدی فقط برای یک ساعت سخنرانی این دو نفر بیا و سریع برگرد خونه! مقاله ها رو من خودم برای کلاس مرور می کنم اصلا وقت پای اونها نذار...فقط استراحت کن...خیلی خوب میشه اگه بتونی با این دو نفر سخنران ملاقات کنی...برای آینده کاریت لازمه...برای همین دوست دارم ببینیشون...ولی اگه حالت خوب نبود خودت رو اذیت نکن...حالا ببین حالت چطوره تا اون موقع...اما نگران خوندینها اصلا نباش

من: باشه مرسی...ببینم چه می کنم تا جمعه عصر

استاد کلاس جمعه: مراقب خودت باش...سلامتیت مهمترین چیزه

گوشی رو که قطع کردم انگار نصف بار سنگینی که رو دوشم بود رو یهو برداشته باشن...زیر لحاف گرم فرو رفتم و با داروهای خواب آور سرماخوردگی تخت خوابیدم...اما از لحظه ای که بیدار شدم همین یه فکر تو ذهنم می چرخید: چی باعث این برخورد خوب و معتمدانه میشه؟ چرا هیچ وقت تجربه همچین برخوردی رو در ایران نداشتم؟ این اعتماد از کجا ناشی میشه... ؟

قصه یک شهر

2006-10-22T16:29:00.000-04:00

قصه زیر رو یکی از بر و بچ باحال دانشگاه برامون فرستاد! خیلی قصه عجیبیه ...فکر کردم به خوندنش می ارزه:) و به فکر کردن .در موردش...یا زیر سئوال بردنش...یا نمی دونم...!ظاهرا نویسنده قصه ايتالو کالوينو هست...شما چی فکر می کنین در موردش؟

**********************************************************************************

سرزميني بود که همه ي مردمش دزد بودند.
شب ها هر کسي شاکليد و چراغ دستي دزدانش را بر مي داشت و مي رفت به دزدي خانه ي همسايه اش. در سپيده ي سحر باز مي گشت، به اين انتظار که خانه ي خودش هم غارت شده باشد.
و چنين بود که رابطه ي همه با هم خوب بود و کسي هم از قاعده نافرماني نمي کرد. اين از آن مي دزديد و آن از ديگري و همين طور تا آخر و آخري هم از اولي. خريد و فروش در آن سرزمين کلاهبرداري بود، هم فروشنده و هم خريدار سر هم کلاه مي گذاشتند. دولت، سازمان جنايتکاراني بود که مردم را غارت مي کرد و مردم هم فکري نداشتند جز کلاه گذاشتن سر دولت. چنين بود که زندگي بي هيچ کم و کاستي جريان داشت و غني و فقيري وجود نداشت.
ناگهان ـ کسي نمي داند چگونه ـ در آن سرزمين آدم درستي پيدا شد. شب ها به جاي برداشتن کيسه و چراغ دستي و بيرون زدن از خانه، در خانه مي ماند تا سيگار بکشد و رمان بخواند.
دزد ها مي آمدند و مي ديدند چراغ روشن است و راهشان را مي گرفتند و مي رفتند.
زماني گذشت. بايد براي او روشن مي شد که مختار است زندگي اش را بکند و چيزي ندزدد، اما اين دليل نمي شود چوب لاي چرخ ديگران بگذارد. به ازاي هر شبي که او در خانه مي ماند، خانواده اي در صبح فردا ناني بر سفره نداشت.
مرد خوب در برابر اين دليل، پاسخي نداشت. شب ها از خانه بيرون مي زد و سحر به خانه بر مي گشت، اما به دزدي نمي رفت.
آدم درستي بود و کاريش نمي شد کرد. مي رفت و روي پُل مي ايستاد و بر گذر آب در زير آن مي نگريست. باز مي گشت و مي ديد که خانه اش غارت شده است.
يک هفته نگذشت که مرد خوب در خانه ي خالي اش نشسته بود، بي غذا و پشيزي پول. اما اين را بگوئيم که گناه از خودش بود.
رفتار او قواعد جامعه را به هم ريخته بود. مي گذاشت که از او بدزدند و خود چيزي نمي دزديد. در اين صورت هميشه کسي بود که سپيده ي سحر به خانه مي آمد و خانه اش را دست نخورده مي يافت. خانه اي که مرد خوب بايد غارتش مي کرد. چنين شد که آناني که غارت نشده بودند، پس از زماني ثروت اندوختند و ديگر حال و حوصله ي به دزدي رفتن را نداشتند و از سوي ديگر آناني که براي دزدي به خانه ي مرد خوب مي آمدند، چيزي نمي يافتند و فقير تر مي شدند. در اين زمان ثروتمند ها نيز عادت کردند که شبانه به روي پل بروند و گذر آب را در زير آن تماشا کنند. و اين کار جامعه را بي بند و بست تر کرد، زيرا خيلي ها غني و خيلي ها فقير شدند.
حالا براي غني ها روشن شده بود که اگر شب ها به روي پل بروند، فقير خواهند شد. فکري به سرشان زد: بگذار به فقير ها پول بدهيم تا براي ما به دزدي بروند. قرار داد ها تنظيم شد، دستمزد و درصد تعيين شد. و البته دزد ـ که هميشه دزد خواهد ماند ـ مي کوشد تا کلاهبرداري کند. اما مثل پيش غني ها غني تر و فقير ها فقير تر شدند.
بعضي از غني ها آنقدر غني شدند که ديگر نياز نداشتند دزدي کنند يا بگذارند کسي برايشان بدزدد تا ثروتمند باقي بمانند. اما همين که دست از دزدي بر مي داشتند، فقير مي شدند، زيرا فقيران از آنان مي دزديدند. بعد شروع کردند به پول دادن به فقير تر ها تا از ثروتشان در برابر فقير ها نگهباني کنند. پليس به وجود آمد و زندان را ساختند.
و چنين بود که چند سالي پس از ظهور مرد خوب، ديگر حرفي از دزديدن و دزديده شدن در ميان نبود، بلکه تنها از فقير و غني سخن گفته مي شد. در حاليکه همه شان هنوز دزد بودند.
مرد خوب، نمونه ي منحصر به فرد بود و خيلي زود از گرسنگي در گذشت.
ايتالو کالوينو

grassroots

2006-10-13T10:36:00.000-04:00

عجب فاجعه ای میشه اگه فکر کنی که معنی یه چیزی رو می دونی و با اتکا به این دونستن بِری جلو...هی بری و بری...حس هم بکنی که پس چرا یه جوراییه...چرا انگار معنیه درست در نمیاد...ولی بازم باخودت بگی که: نه دیگه این یکی رو خودم میدونم! لازم نیست برم سراغ "فرهنگ نشر نو" عزیز!! خب آره تو می دونی ولی نه همه اون چیزی رو که باید!! تو می دونی که کلمه (گرس روت*)—ببخشید که اینقدر فارسیش احمقانه تایپ میشه ولی اگه انگلیسی تایپ کنم کل متن میریزه بهم—باید یه چیزی تو مایهء "زمینه اصلی" یا "زمینه اساسی" باشه...غلط هم نیست خب! ولی پس چرا هرجا این کلمه کوفتی رو تو متنها می بینی رشته کلام رو گم می کنی؟ چرا دیگه متوجه نمیشی حرف اصلی این متن چیه؟ خب معلومه برای اینکه اگه خیر سرت از همون روز اول که این کلمه تو متن برات معنی نمی داد، می رفتی سراغ دیکشنریت، می فهمیدی که اونی که متنت میگه (گرس روتز) هست که به معنی "عامه مردم" یا "مردم کوچه و بازاره"!!!! خب حالا چی؟ باید برگردی به عقب و صد وخورده ای مقاله ای رو که خوندی و به آسونی از روی چیزهای غیرقابل فهم گذشتی دوباره نگاه کنی و ببینی هرجا این کلمه کوفتی استفاده شده داستان چی بوده و نویسنده بدبخت سعی میکرده چی بگه!؟ اینم که غیر ممکنه! ؟
عادت کردم فقط به چیزهایی توجه کنم که می فهمم و کاری به نفهمیده ها نداشته باشم و این یه سم خیلی خطرناکه که به میمنت ناقص بودن زبان دومم در بدو ورود به تحصیلات تکمیلی این آب و خاک به عادتهای بد دیگه ام اضافه شده !!! ؟
امان از وقتی که فکر کنیم یه چیزی رو میدونیم درحالیکه تو ندونستنمون غرق هستیم! خیلی بده!؟

************

ستاره*- دیگه کم کم این فارسی ساز بی مزه تو محیط بلاگر داره خسته ام می کنه! نه می تونم از علامت تعجب بدون کمک علامت سئوال در آخر جمله هام استفاده کنم (چون اگه ! رو ته جمله بذارم و بعدش چیزی نذارم میبردش اول جمله) و نه می تونم یه کلمه انگلیسی تو متنم تایپ کنم چون اگه یه کلمه بذارم ترتیب تمام کلمات رو میریزه بهم! اصلا من نمی دونم چرا از اول نرفتم همون پرشین بلاگ که اینقدر نه گیتان جونم رو به دردسر بندازم و نه خودم دیوونه بشم با این ناسازگاری محیط بلاگر با زبان فارسی!!؟

دوستای خوب و بی نظیر و بقیه زندگی

2006-10-07T23:29:00.000-04:00

بالاخره این لینکدونی من هم با همت و کمک فوق العاده گیتان گلم درست شد:) واقعا دستش درد نکنه که بدون کمک اون عمرا این خدای تکنولوژی !!! (بنده!!) حالا حالاها هیچ هنری از خودش در نوکرد...واقعا خوشبختی برای من در دوستیهای قشنگی معنی میشه که به لطف خدا پیداشون کردم...روابط انسانی دور و برم از عشق و احساس خوشبختی لبریزم می کنه...کوچولو راست میگه! این دوستیها و انرژیهای گرمابخشی که اطرافم رو احاطه کرده بی نظیرن! خداکنه که شایسته اینهمه خوبیشون باشم و منم بتونم کمی از اینهمه محبتها رو جواب بدم...خدا کنه که کوچولو هم زودتر حالش خوب بشه--هرچند هنوز نمی دونم این کوچولوی ما تو عالم واقعیت چقدر بزرگه ولی مطمئنم که هرکی باشه متعلق به دنیای آدم بزرگها نیست! و این خیلی خوبه :) خلاصه که حالا که دوباره به حال عادی برگشت این خونه و گرم گرم شد با لینکهام، دوباره می تونم بدون افسردگی از یه خونه خالی بنویسم:))) البته که هنوز برای گیتان جونم کلی زحمت دارم!! با یه عالمه لینکهای خوب دیگه ای که دوست دارم دور و برشون بپلکم:))) ولی الان بهش نمی گم که دیگه نگه حالا در دیزی بازه حیای گربه کجاست!!!:))) مگه نه گیتان جونم؟!؟

************************************************

این سال تحصیلی جدید به دلیل بیکاری زیاد (!!!!) یه فعالیت جدید رو هم شروع کردم و به عنوان یکی از اعضای برد انجمن دانشجوهای ایرانی دانشگاه مریلند مشغول به بیل زدن شدیم!! خدایش این کار گروهی عجیب فاز میده و من اگه چند وقتی ازش دور باشم بدجوری تنم عین این معتادهایی که مواد بهشون نرسه درد میگیره! لذتی داره دیدن نتیجه کاری که هرکس یه گوشه اش رو گرفته و بلندش کرده...خلاصه به عنوان اولین برنامه هیات مدیره امسال این گروه دانشجویی ، تصمیم گرفتیم که برنامه رو با یه شب فیلم و یه افطاری با آش رشته و آبگوشت و زولبیا بامیه و چای و ... شروع کنیم. اولین فیلم هم که انتخاب کردیم برای برنامه هامون فیلم آفساید اثر جعفر پناهی بود...به نظر من که خیلی فیلم خوش ساخت و قشنگی بود! بچه ها هم با برنامه حال کرده بودن و این رو از صندوق گدایی (همون همت عالی!!) که بعد از افطار باهاش دور راه افتادیم فهمیدیم. حالا اگه این آقای وب مستر عزیز گروه لطف کنه و وب سایت انجمن رو به روز کنه احتمالا با رفتن به وب سایتش میتونید عکسهای برنامه دیشب رو هم ببینید! درسته که پختن آش برای 50 نفر خیلی زمان و انرژی برد ولی انرژی مثبتی که از انجام اینکار بهم برگشت به اندازه تمام دنیا برام میارزه:)

***********************************************

برنامه این هفته رادیو کالج پارک هم فوق العاده خوب بود! مخصوصا برنامه فرنگیس که برای خود من خیلیییییییییی جالب بود. اگه فرصت کردین حتما به برنامه ها گوش کنید! این رادیو هم نتیجه یه کار گروهی دیگه هست که بدون هیچ چشمداشتی و همکاری بر و بچ ایرونی همین دانشگاه و البته با مدیریت و همت فوق العاده افشین (آقای گاهی گداری) که بنیان گذارش بوده داره میره جلو. یه روز باید براتون بنویسم که با چه دقت و مهارتی این کار رو ظرف یکسال و اندی گذشته سرپا نگه داشته!؟ و چقدر این کار دسته جمعی داره با حساب و کتاب دقیق میره جلو!؟

یکی به دادم برسه!؟

2006-10-02T21:43:00.000-04:00

من هرکاری می کنم این لینکدونیم رو با استفاده از بلاگ رولینگ فعال کنم جواب نمیده:((( تو رو خدا یکی به دادم برسه! چیکار کنم که لینکهام برگرده؟ من دوستهام رو میخوام!!! بهم بگین چه کنم!؟

غذای اورگانیک

2006-10-02T00:05:00.000-04:00

امروز برای اولین بار خرید مواد غذایی رو از فروشگاهی به اسم مامز که فروشگاه مواد غذایی پروش داده شده بدون استفاده از کودهای شیمیایی هست انجام دادم. باورم نمی شد که طعم و عطر غذاهای آمریکایی که با مواد شیمیایی پرورش داده میشن تا این حد با مواد اورگانیک متفاوت باشه! یعنی در این مدت 3 سال گذشته اونقدر به طعم بد اونها عادت کرده بودم که یادم رفته بود غذا میتونه لذیذ و سالم هم باشه! وقتی امشب لقمه شام رو خوردم احساس کردم معده ام نفس میکشید! چقدر نوع تغذیه و سیستم غذایی این مملکت خرابه! فقط خدا میدونه که خوردن غذای بیرون و فست فودها چه بلایی می تونه سر دستگاه گوارش بیاره! خیلی خوشحالم که این فروشگاه جدید رو پیدا کردم...شاید یه کمی این دستگاه گوارش بیچاره بتونه به روال قدیم برگرده...ا

دنیا نگه دار

2006-10-01T00:22:00.000-04:00

یه اتاق با کفپوش چوبی ...نور ملایم...تمرکز کامل ...تمرکز روی عضله های منقبض از پشت سر تا انگشت پا...و بعد دوباره از مچ پا به مچ دستها...صدای موسیقی ملایم با پس زمینه طبیعت...حس آرامش این یک ساعت با هیچ زمان و مکانی قابل مقایسه نبود...چرا بود! با اولین شبی که به صحن مسجد الحرام خیره به چادر مشکی خونه ای که خونه خدا صداش می کردن، مونده بودم...با همون آرامش و سکوت عمیق...خیلی خوب بود...خیلی لازم داشتم...انگار دنیا رو نگه داشتن که یه لحظه امون بگیره و امون بده...چقدر خوبه که گاهی یه نیرویی بتونه دنیا رو نگه داره! این هفته بی صبرانه منتظر جلسه بعدی یوگا بودم...ولی زنگ زدن که کنسل شد:(( ولی خب بازم خوبه که یه ترفند دیگه برای نگه داشتن این سرعت پیدا کردم

بارون ريز ريز

2006-09-16T17:16:00.000-04:00

بارون میاد...ازون بارونهای ریز و مثل مه...ازونایی که یه بار دلش میخواست بخاطرش بره شمال ....می گفت انگار رو به دریا که داد بکشی وقتی اين دونه های ريز هم بريزه رو صورتت ارتباطت بدجوری برقراره! حالا داره بارون مياد...از همون بارونهای ريز ريز...حتما ارتباط برقراره...يعنی پس بود...رويا نبود...واقعی واقعی بود...شيش سال گذشت ...بی معرفت...آخه اينقدر بی خبر...اينقدر باعجله؟...بارون مياد...ازون بارونهای ريز ريز...ميگه خاليبند چترت رو باز کن! حالا سهراب يه چيزی گفت! ميگم نميخواب بازش کنم...بذار خيس بشيم...خيلی خوبه...ميگه آخه بارون عين يه قاب اين خاطره ها رو ثبت می کنه! ميگم خب بذار بکنه...ميگه آخه خيلی سخت ميشه! ميگم مگه ميخوای بری!...ميخنده ملايم...باچشمهاش...ميگه نه! چترت رو بازکن...بارون مياد بارون ريز ريز ...از همونهايی که ۶ سال پيش دو روز قبل از پرکشيدنش طلب کرد...تو هوای خشک تهران طلبيد...اومد...و من موندنش رو با تمام وجود طلبيدم و نموند...راست می گفت بارون خاطره ها رو قاب می کنه...ميخوام برم تو قاب خاطراتم راه برم ...بارون ريز ريز همه جا همون عطر و طعم صميميش رو داره

آبشار

2006-09-16T03:01:00.000-04:00

داشتم رو صفحه متحرک دستگاه تردمیل تو ورزشگاه راه میرفتم...صفحه حرکت میکرد و من ثابت بودم...از پنجره تمام قد و با منظره بی نظیر ورزشگاه به تصاویر متحرک زندگیم خیره مونده بودم...عجب داستانی بود...ساعتها می تونستم با نگاه خیره به این تصویرهای متحرک پابزنم درحالیکه از جام تکون نمی خورم....یادم اومد که چقدر باید سپاسگزار باشم...که چقدر خدا همیشه بهم لطف داشته و دوستم داشته!...که رودخونه زندگیم از چه منظره ها و بسترهای خیره کننده ای گذشته! وای که چقدر زیبا بودن بعضی از صحنه ها! و البته که این رودخونه برای خیره موندن در هیچکدومشون فرصت چندونی بهم نداد...و وقتی در اوج زیبایی یکی از دلفریب ترین های این مسیر داشتم خیره میشدم...چطور با یه آبشار بلند و بالا و مطلق...مطلق ترین پرتاب در دامن زندگی...از اون منظره بی نظیر جدام کرد ...وقتی میریختم پائین ...دلم از دهن اومده بود بیرون و تو چشمام جاری شده بود....تا مدتها دیگه چیزی رو نمی تونستم ببینم از شدت پرتاب...آخه کم نبود یه آبشار بلند بلند با عظمت مرگ!!؟ خب ...عین آبی که پائین آبشار یه مدت تو خودش میچرخه تا دوباره جاری بشه...چرخیدم و چرخیدم...ولی انگار که یه دست مهربون باز اومد و با یه حرکت ملایم روونه ام کرد...باز راه افتادم...و باز با صحنه های بی نظیر مسخ شدم...حالا نه اینکه اون صحنه بالای آبشار و آخرین نگاههام بهش لحظه ای رفته باشه...اما خب جز شکر چی دارم بگم که با پائین اومدن از آبشار هم جز گذر از منظره های زیبا و بستری آرامش بخش نچشیدم! این خیلی زیباست که توی این مسیر پر پیچ و خم که میتونه تا بینهایت از صحنه های زشت و بی ارزش...کثیف و دردآور پر بشه...مسیر من جز از زیبائیها و خوبیها نگذشت...تجربه ای جز عشق و بازهم عشق نداشتم...هرگز راکد نموندم...هرگز نگندیدم با بی حرکتی...و این جز شکر رو بر زبونم جاری نمی کنه...هرچند دلتنگی آخرین نگاه قبل از آبشار رو تا ابد با خود به دریا خواهم برد...

یه گفتگوی صادقانه من با من

2006-09-10T17:41:00.000-04:00

یعنی هنوز هم داری به این سئوال فکر می کنی؟ یعنی هنوز دست از سر خودت برنداشتی؟ بابا!!!! زندگی کن! اینقدر حسرت پونصدهزار دوستهای قشنگی رو که گذاشتی و اومدی و ازشون دور موندی نخور...بجاش دوستیهای جدید بساز...کزاز که نمی گیری که! فقط به عمق اون قبلیها ممکنه که نشن...ممکن هم هست که بشه چه میدونی تو؟ اونقدر حسرت جمعهای گرم خانوادگی رو که از دست دادی و پشت سر گذاشتی نخور...عوضش ببین چقدر اینجا وقت برای پیشرفت (!!!!) داری...می تونی خودت رو و زندگیت رو بسازی...مگه نمی بینی که همه دارن خودشون رو به آب و آتیش بزنن که بیان. خب تو هم یه عقلی به خرج بده و دست از سر این دل صاب مرده بردار...اصلا دلم می خواد بدونم اگه همین الان تصمیم بگیری که بری اونجا زندگی کنی...با همین 3 یا 4 سال تجربه زندگی تو یه چارچوب جدید فرهنگی اجتماعی، چقدر می تونی خودت رو به دوره قبلیت برگردونی و با معیارهای قدیمت دوباره زندگی کنی؟ اصلا از رفت و آمد زیاد کلافه نمی شی؟ اصلا میدونی دیگه رابطه ها و ضوابط اونجا چطوریه؟ خب بعد از این مدت بالاخره چیزها که ثابت نمونده شاید اصلا نتونستی با شرایط جدید هم قدم بشی...یعنی خودش بشه برات یه مهاجرت تازه از یه نوع تازه با بالا و پائین های تازه...عوض اینهمه صرف انرژی و فکر برای حل تناقضاتت...یه دقیقه از این فکر بکش بیرون...هم قدم با جامعه ای بشو که داری توش زندگی می کنی...نترس بعد از 25 سال زندگی کردن به عنوان یه ایرانی یهو یه شبه آمریکایی نمی شی...بذار با آدمهای جدید ارتباط برقرار کنی...وقت بذار هندیها رو بشناس...وقت بذار با چینیها و فرهنگشون آشنا شو...از این فرصت استفاده کن...دیگه معلوم نیست دوباره این فراغت رو داشته باشی که بتونی یاد بگیری...بذار زندگی بگذره...بذار رو روال خودش بره اینقدر براش تصمیم نگیر...تو که می دونی همیشه اونی که بهترینه در پیشه...نه خودت رو گول نمیزنی اگه اینجوری فکر کنی..اتفاقا برعکس اگه بیشتر از این خودت رو عذاب بدی برای جا موندن از جریان زندگی ایران و عزیزات بیشتر به خودت ظلم کردی...احمق شدی؟ خوب به تو چه که از یه سال پیش به خاطر ترافیک سنگین تهران دیگه پلاکهای زوج و فرد رو از هم جدا کردن! خب بکنن! رو زندگی که تو که تاثیری نداشته که حالا بدونی یا ندونی! تاثیرش رو رو زندگی دوستهات ندونی آسمون به زمین نمیاد!! نه گاهی وقتها فکر می کنم پاک دیوونه دیوونه شدی!!! اصلا بهترین کار اینه که پیچ این ذهن لامذهب رو ببندی و دیگه بهش فرصت و اجازه کار کردن شبانه روزی رو ندی! باید بهش مسلط بشی و نذاری هرجا دلش خواست بره! این خیلی مهمه! مدیریتش کن!؟

بادمجون سفید و کدوی زرد

2006-08-23T22:40:00.000-04:00

تصمیم گرفتم که همه چیز رو عوض کنم...یهو یه تنوع بدم به همه چیز شاید اینجوری یه موج هیجان این سکوت رو بشکونه...بجای بادمجون سیاه یه بادمجونه سفید برداشتم! بجای کدوی سبز دو تا دونه کدوی زرد قناری انتخاب کردم...ا

با حوصله و سر صبر بین قفسه های فروشگاه قدم زدم و هر چیز عجیب و غریب و ناشناخته دیگه ای رو که تا حالا تو این مملکت امتحان نکرده بودم تو چرخم گذاشتم...بعد از حدود یه ساعت با 7 یا 8 تا کیسه پر از چیزهای رنگ و برنگ از در فروشگاه اومدم بیرون...با بادمجون سفید کشک بادمجون درست کردم! با کدوهای زرد و تازه هم یه خوراک من درآوردی! همه چیز تازه بود...تازه تازه...مدتها بود که کشک بادمجون نخورده بودم...کنارشم یه سالاد سه رنگ تازه! اما...نمی دونم چرا آخرشم ته همه اون چیزهای تازه یه مزه مونده و کهنه دلتنگی میداد...

بدرقه

2006-08-15T07:49:00.000-04:00

قدیما بدرقه که می رفتن تا دروازه ده همراهی می کردن تا مسافر بره. حالا ماهم اومدیم مسافرمون رو راهی کنیم یهو جوگیر شدیم و بنا رو گذاشتیم تا شهر مقصد!!!خلاصه به فاصله یه روز بازم مسافر شدم:) میرم بدرقه تا کنتاکی!!! و تا شنبه ان شاءالله برمی گردم. جاده، طبیعت و مسافر بودن همیشه عالیه و حال دل رو خوش نگه میداره

با عرض پوزش از همه وبلاگهای نخونده و همه حرفهای نزده...زود زود بر میگردم

پی.اس. به گیتان جونم: بابا اینگده مته به خشاش نذار تو هم دیگه...کلمه اشتباه استفاده شده بود!!! تو که میدونی لینکهای شما برای من حداقل حداقلش "دلخوشی" خونمه ...اگه کلمه تزئینات استفاده کردم فقط به لحاظ فرمی بهش نگاه کردم نه محتوایی!!! حالا تو هم اینقدر گیر نده دیگه:)))) بدشم خیالت راحت ! اگه بخوام هم نمی تونم منطق خالص بنویسم چون از این جنس نیستم!ا

نفس گیری

2006-08-11T16:57:00.000-04:00

این چند روزه اصلا نشده یه سرو سامونی به اینجا بدم!!! فقط اسباب کشی کردم به خونه جدید ولی هیچ فرصت نشد که بیام به اینجا رسیدگی کنم...جونم برای گیتان و نازی گلم بگه که به محض باز کردن جعبه ها تو خونه جدید ---به زبون وبلاگی همون سرجا گذاشتن لینکهای لینکدونیه!!-- گذاشتن آدرس خونه شما جزو اولین تزئینات خونم میشه:) ولی عجالتاً اگه دیرتر گذاشتن این لینکها باعث اومدن شما به اینور آب میشه اعلام می کنم که اصلا قصد ندارم که لینکی بذارم ؛) ببینم کی میاد اینور آب و ما رو از اینهمه تناقض و تنهایی در بیاره:)))) بعد هم خودش کلی دچار تناقض و تنهایی بشه:)))))))) این چند روزه حسابی مشغول جمع و جور کردن سفر علی بودیم و الان هم قراره تا دوشنبه سر به بیابون بذاریم و بریم تو کوه و دشت کمی رها شیم...چون دوشنبه علی داره میره :((...خلاصه که تا سه شنبه دستمون از این خونه کوتاهه ....ولی کلی خوشحالم که این چند روز یه نفسی تو طبیعت می گیریم و از سرعت زندگی کم می کنیم...فکر کنم برگردم خیلی منطقی تر بتونم فکر کنم و بنویسم:) مگه نه؟

باید یاد بگیرم

2006-08-06T19:35:00.000-04:00

باید خیلی بخونم

کلی باید یاد بگیرم...باید یاد بگیرم که درست حرف بزنم..باید یاد بگیرم که احساساتم رو کنترل کنم...باید یاد بگیرم منطقی باشم...خیلی وقته که می دونم باید این کارها رو بکنم...باید یاد بگیرم که خودم رو درست بیان کنم...اینم احتیاج به تمرکز داره و به عمق رفتن...کمی سبک شدم...و حالا می تونم منطقی تر رفتار کنم...چقدر بده وقتی هیجانی و احساسی با واقعیت ها برخورد می کنم...خیلی اذیت می شم...انگار هیچی سرجاش نیست و هیچی تحت کنترلم نیست...حتی خودم...نوع کار تابستونم هم رو حس آشفتگی و عصبی بودنم خیلی تاثیر داشت که خب خدا رو شکر تموم شد دیگه...دوباره می تونم برگردم به محیط آرامش بخش دانشگاه...از فردا می خوام برم کتابخونه...میخوام تا قبل از شروع کلاسها یه حالی به خودم بدم

باید خیلی بیشتر بخونم و کمتر حرف بزنم

ما خَروَندیم و اونها شهروند!!؟

2006-08-03T15:12:00.000-04:00

یادمه یه روز با عرفان حرف می زدیم و به این نتیجه رسیدیم که انگار مردم همه کشورها خروندن و فقط بعضی کشورها که خونشون از ما رنگین تره شهروندن...حالا به نظر میاد که دولتهاشون هم همچین وضع بهتری از ملتشون ندارن...این تصویراینفوگرافیک نشریه ایندیپندنت کامل تر از هراز صفحه مقاله یا کتاب پیام رو می رسونه...واقعاً تعریف واژه ساختگی به اسم سازمان "ملل" چیه؟

...تهوع دارم

2006-07-21T10:25:00.000-04:00

بعضی چیزها انگار اصلا قلم آدم رو خشک می کنه...انگار اصلا دلت نمیاد راجع بهش بنویسی چون جوهرت برای اونهمه غم، اونهمه خستگی و اونهمه تلخی داستانی که میخوای بگی نمی کشه... ا

***

روزنامه مترو امروز پر بود از دستها و پاهای قطع شده...پر بود از نابرابری عددها...نابرابری ارزش جانها...پر بود از ظلم...330 نفر لبنانی و 31 نفر اسرائیلی کشته شدند...کشته شده های لبنانی اکثریت از شهروندان بودند...کشته شدگان اسرائیلی بیشتر از سربازان جنگجوی آن دیارند..خدا رو هزار بار شکر که کمترکودک اسرائیلی بی گناه کشته می شوند....و چه حیف که دستان کوچک این کودکان بر روی موشکهایی که آماده پرتاب برای جنگ هستن نقاشی و یادگاری می نویسند...اما مثل همیشه صفحه بعدی از این نابرابریها در روزنامه متر شهر واشنگتن دی.سی دهن کجی حراج مالها و لباسهای مارکدار است!!! تبلیغ کرده بودند بی خیالی و بی تفاوتی تجارت را در برابر شکافته شدن شکم ان پسر بچه...در یک کادر رنگین و خالخالی با حروف درشت نوشته اند "امسال تابستان با نقش توپ توپهای پارچه ای لباسهایتان آنچه اهمیت دارد را به نمایش بگذارید!!!" و البته قطعا آنچه اهمیت دارد توپ و تانکهایی که بر سر دخترک خوابیده در تخت سفید می بارند نیست...آنچه اهمیت دارد مد امسال و خال خالهای لباس من و توست که در مترو خنک نشسته ایم و در آرامش اینسوی اقیانوسها برای تعطیلات آخر هفته خود برنامه ریزی می کنیم...ا

چقدر این قلم کمرنگ می نویسه...چقدر کند و بی بخاره این قلم...وااااااااااااای دیگه تحمل دیدن صحنه جنگ از طاقتم خارجه...و متحیرم که چطور هنوز تا همیشه از ایجاد این صحنه ها تهوع نمی گیرن

مزه گوجه سبز

2006-07-20T16:16:00.000-04:00

مگه میشه دلت برای مزه گوجه سبز تنگ نشه اگه یه گاز زده باشی که تا نزدیک هسته عمق داشته باشه؟ آخه دیگه مزه اش رو چشیدی...اون مزه ترش و ملس اولین چیزیه که دلت براش تنگ میشه! البته که تصویر سبز و شفافش هم خیلی هوس انگیزه ولی خب اون تصویر رو دوست داری چون که اون مزه رو یادت میاره! وگرنه که اگه مزه اش زهر بود تصویرش هم می ترسوندت! مگه نه؟ خب حالا که اون مزه رو چشیدی اگه بری تو یه جزیره که تصویر همه چیزش قشنگه و همه آدمها هم با همون تصویرهای زیبا شاد هستن...اگه تو اون جزیره از آدمهای دور و برت که همه مدهوش زیبایی هستن بپرسی راستی اون مزه ترش و ملس اون گوجه سبز درشت و خوشگل رو بیشتر دوست دارین یا مزه خنک و شیرین اون هندونه سرخ رو؟...بعد آدمها درحالیکه هیچوقت نفهمیدن و نچشیدن اون مزه هایی رو که تو چشیدی...و هیچ وقت یادنگرفتن که یه گوجه سبز فقط نباید سبز و خوشگل و درشت و کرم نخورده باشه بلکه باید یه مزه ترش و ملس دلچسب هم داشته باشه تا کامل معنی گوجه سبز رو بده...اگه آدمها این بخش رو با گوجه سبز تجربه نکرده باشن...اونوقت ...خب چقدر حرف برای گفتن می مونه باهاشون؟

***

یه روز با نسیمک حرف می زدیم راجع به معنی زندگی و درحالیکه داشت با کلی آب و تاب و خوشمزه به یه گوجه سبز خوشگل و تر و تازه گاز می زد گفت: "زندگی یعنی گاز زدن به این گوجه سبز!" آره...هنوز من بعد از حدود 10 سال از اون صحنه گاز زدن به گوجه سبز خیلی زیاد به مفهوم اون حرف فکر می کنم

***

این برنامه آنوشا و پریسا تو رادیو کالج پارک راجع به داستان کوتاه و داستانهای مینیمالیستی هست و اینکه یه پاراگراف با چند کلمه گاهی چقدر قشنگ می تونه یه مفهوم رو به مخاطب منتقل کنه! برنامه قشنگیه اگه گوش نکردین برین حتما گوش کنید

باالاخره چی؟

2006-07-12T19:40:00.000-04:00

بالاخره این برق ما اومد!! البته بعد از همون 3 روز اومد و این مدت من در حال رسیدن به عقب افتادگیهای 3 روزه بودم:))) اما صادقانه بگم این مدت هر وقت پای اینترنت میومدم یه راست میرفتم سراغ وبلاگ افکار که چند روز پیش لینکش رو تو یکی از پستهام گذاشته بودم...کماکان دنبال جواب سئوالم بودم و خب اونجا حداقل حدود 20 لینک به مطالب مربوط به مهاجرت بود...اکثر کسایی هم که مطلب نوشته بودن شرایطشون مثل خودم بود یعنی دانشجو بودن و تازه از ایران بیرون اومده بودن...نکته جالب همه نوشته ها این بود که همشون عین حسهایی بود که من داشتم و دارم...یه عالمه علامت سئوال....یه عالمه تناقض...و یه عالمه دو دلی...ولی لابه لای همه این علامت سئوالها و دودلیها گاهی یه حرفهای خیلی با معنی پیدا می کردم که انگار یکدفعه برای چند لحظه جواب سئوالم رو پیدا می کردم!!! البته این چند لحظه فقط دوامش تا اونجا بود که حسهای نوستالژیکم نیومده سراغم...ولی بازهم به نوبه ی خودشون جالب بودن این چند لحظه جواب داشتنها!!!؟ لذت ملس حل شدن یه ستون از یه جدول روزنامه همشهری...حتی اگه بعدا بفهمی که کلمه ای که استفاده کردی غلط بوده و فقط تعداد حروفش با خونه های اون ستون برابر بوده!؟

مهمترین نکته ای که تو این نوشته های وبلاگستان جواب گمشده به سئوالم شد (چه چیز من رو در آمریکا نگه داشته؟) این نکته ای بود بلوط ازش نوشته بود:" امید به آینده"! این قوی ترین حسی هست که به لحظه های من معنی میده! برام همه کارهام رو معنی دار میکنه! انگار می دونم دارم چیکار می کنم و کجا میرم...می تونم برای زندگی برنامه ریزی کنم و تا حدودی (فقط تا حدودی! چون اصلا زیر بار مطلق گرایی مدرنیسم نمی تونم برم!!) دو دو تا چهارتا کنم و بدونم 3 سال یا 4 سال دیگه کجای درخت زندگی قرار می گیرم! و همین عقلانیتش بهم فرصت نفس کشیدن میده...مهلت آرامش داشتن و پرداختن به بقیه اجزاء وجودم از جمله احساساتم...این امید به آینده چیزی بود که جنبه عقلانیتش در ایران خیلییییییییی کمرنگ بود برام! یعنی مجموعه شرایط محیطی، اجتماعی و فرهنگی این جنبه رو کمرنگ می کرد...ریشه فلسفی هم داشت و داره...یه جورایی در فلسفه شرقی چرخ میزنه...شاید با نگاه کردن به تیپ شعرها، ادبیات، موسیقی و ضرب المثلهای زبون مادری بشه رگه های این فلسفه رو پیدا کرد...یادمه یکی از محکم ترین راههایی که هر روز برای رسیدن به خواسته های آینده بهش پناه میبردم فال حافظم بود!!!! چیزی که هنوز هم از مراجعه بهش غرق لذت میشم اما دیگه اونجور مطلق بهش چنگ نمی زنم!!! گاهی با فکر کردن به همین تغییر هم دلم میگیره! ولی دوباره به خودم یاد آوری می کنم که زندگی ناگزیر از تعادل احساس و عقل هست

خلاصه که این "امید به آینده" که به دلایل شرایط محیطی و سیستم اجتماعی به شدت عقلانی کشور ایالات متحده جاری شده در زندگی من ، احساس خیلی دل انگیزیه! با همین حس هست که انرژی برای کار کردن در ایران رو بدست میارم، با همین حس هست که حتی یه لحظه هم حاضر به نشستن نیستم و دائم به فکر یه کار تازه هستم! این چیزیه که احساس می کنم با تجربه کردن شرایط این کشور شیطان بزرگ (!!!) بهش رسیدم...یعنی با رفتن به ته ته احساس و توصل به حافظ و نشانه های مولانا و پرتاب شدن به انتهای مدرنیته و غرب غرب عقلانیت، کم کم حس می کنم که به یه تعادلی دارم نزدیک میشم!؟ و در زندگی روزانه به یه جنب و جوش و انرژی سازنده. قطعا این به این معنی نیست که از سیاست خارجی این شیطان بزرگ رنج نمی برم ! نه ! به شدت هم رنج می برم و همین چارچوب امید به آینده در این زمینه خاص بد ناامیدی و ترسی رو در مورد شرایط ایران به دلم میندازه...امروز هم که شنیدم پرونده ایران رفت به شورای امنیت شاید دیگه اوج نگرانیم شد

******

نمی دونم بردنش به اتاق عمل یا نه! کمی به باز کردن ایمیل یا جواب دادن تلفنهام ترسو شدم! نمی دونم چرا اینقدر دلم شور میزنه برای این عمل ؟!؟ ...آره خب دلنگرانی هم داره ولی نه اینقدر که من دارم...شاید بخاطر راه دوره...اما نه! انگار دست و دلم برای آخرین یادگار باقیمونده از روزهای داغ عاشقی و رازدار ظهرهای داغ تابستونی میلرزه... دکتر ماندگار رو بهش دست طلایی هم میگن...خدا کنه این دستهای طلایی بتونه دریچه قلب ظریف و مهربونش رو به سرعت ترمیم کنه و دوباره به جمع گرم دوستیهامون برش گردونه...این لحظه ها با عقلانیت هیچ کاری ندارم و سراسر میشم احساس و جز دعا و نیایش هیچ چیز دیگه ای آرومم نمی کنه...شما هم برای سلامتی کاملش دعا کنید

بی برقی

2006-07-06T14:13:00.000-04:00

الان سه روزه که برقمون قطع شده!!! همه گوشتهای فریزری آب شدن...آب سرده و برای حمام باید به سالن ورزش دانشگاه بریم...تلفن قطع هست چون دستگاه تلفن فقط با اتصال به برق روشن میشه...اینترنت هم که قطعا با نبودن کامپیوتر دیگه تکلیفش روشنه (الان دارم از سرکار می نویسم!) این بار اول نیست که برق قطع میشه! هر بار به دلیل یه باد و طوفان یا برف نه چندان سنگین بلافاصله برق و اینترنت و کابل تلویزیون مشکل پیدا میکنه!؟

اینجا واشنگتن دی. سی. پایتخت ایالات متحده آمریکا!!؟

چه همزمانی جالبی

2006-06-26T13:53:00.000-04:00

درست بعد از اینکه یه آدم ناشناس به ظاهر متولد آمریکا (!!) که ظاهراً (!!!) با دلی آرام و قلبی مطمئن در آمریکا زندگی می کنه به نوشته من اعتراض کرد که اگه اینقدر دل خونی از آمریکا دارم چرا برنمیگردم ایران!!؟؟ منهم خیلی به فکر افتادم که چرا برنمی گردم...هنوز مشغول لیست کردن دلیلهای برگشتن و برنگشتن بودم که یهو در وبلاگ گردیهام به این نوشته جالب و خلاق افکار رسیدم! شاید برای اون دوست ناشناس هم خوب باشه که ببینه این سئوالی که اون پرسیده جوابش به این سادگیها نیست

سلام کنم یا نه؟

2006-06-21T10:41:00.000-04:00

اون وقتها که تو دفتر روزنامه ها یا جاهای دیگه در ایران کار می کردم میزهای همه همکارها در یه فضای باز و فقط با دیوارهای کاذب و کوتاه (کیوبیکال به قول اینوریها!!) از هم جدا می شد. هر روز صبح که وارد محیط کار می شدیم با یه سلام و صبح بخیر و احوال پرسی روزمون شروع می شد! اصلا هم کار غیر عادی نبود و اگر انجامش نمی دادی باعث دلخوری می شد! اما الان در این فرهنگ جدید در ایالات متحده، عرف اینه که در همون شرایط اتاقهای کاری که با دیوارهای کاذب درست شدن و همه همدیگرو می بینن، باید بدون سر و صدا بری بشینی سرجات و نهایت با نفر بغل دستی ات سلام و احوال پرسی کنی!! با بقیه فقط اگه کار داشتی یا تو رفت و آمدهای اتاق کارچشم تو چشم هم افتادین باید حال و احوال بکنی! در غیر اینصورت مزاحم وقتشون خواهی بود و تمرکزشون رو در حریم شخصیشون از بین می بری!ا

این توضیحی بود که وقتی از یه دوست ایرانی که متولد آمریکا و بزرگ شده اینجاست در مورد تفاوت برخوردها پرسیدم برام گفت. خوبی این دوست اینه که هم با برخورد و معاشرتهای ایرانی آشناست و هم با عرف فرهنگ آمریکایی! خب برام جالب بود شنیدن این تفاوت فرهنگی: کاری که در یک فرهنگ نشون دهنده گرمای ارتباط و روابط صمیمانه تر هست در فرهنگ دیگه نقشی جز بهم زدن آرامش و فضای خصوصی افراد رو نداره! ؟

برای من که با عادت ایران خو گرفتم، هر روز صبح به محل کار رفتن بدون سلام کردن به اطرافیان کمی ثقیل هست! البته ممکنه بعضیها بگن که خب تو کار خودت رو بکن و با گرمی و ملایمت سلام کن! اما این یه جور هنجار شکنی هست که باید هر روز اول وقت اداری انجامش بدی و نه برای همکارهام خوشاینده و نه من از نگاه متعجبشون لذت می برم! یه عده دیگه هم ممکنه بگن که بهتر!!! کسی به کسی کاری نداره و بیخودی در کار هم دخالت نمی کنن! خب البته اینهم تا حدی درسته و خیلی احترام متقابل بین افراد بیشتر حفظ میشه! اما به قیمت یه فردگرایی غلیظ که گاهی بدجوری دل آدمهای بشدت اجتماعی ای مثل من رو میزنه

یک اعتراف کاملا صادقانه

2006-06-19T22:19:00.000-04:00

وقتی مورد یه انتقاد جدی قرار می گیرم اول از همه عصبانی میشم!! بعد یهو احساساتی می شم و می خوام با یه قلم تیز و خوشرنگ که با تراش احساس و حرفهای نفس بر حسابی تیزش کردم یه جواب آتشفشانی بنویسم...بعد که یه ذره میگذره، اگه تونسته باشم کمی عاقلانه اون احساس رو کنترل کنم یا عزیزی که همیشه مراقبم هست کمک کنه که اون احساس رو تماماً تو جوهر خودکار نریزم-گاهی اونقدر این جوهر رو غلیظ میکنه که گند میزنه به نوشته!!! - تازه اونوقت میافتم به فکر کردن...بعد یهو میافتم رو دنده تواضع زیادی که اون انتقاد رو دربست قبول می کنم!!!!!؟ یعنی اصلا یادم میره که خودم هم برای خودم منطقی داشتم که یه چیزی گفتم! ...خلاصه یه چند روز دیگه هم باید بگذره که بالاخره به این نتیجه برسم که ای بابا یه انتقاد یه فرصت برای صیقل زدن به عقیده اس!!! نقطه های تیزش رو میگیره و نکته های خوش تراشش رو شفاف و درخشان میکنه!!! مطلب قبلیم در این وبلاگستان به موقع مورد اعتراض قرار گرفت! درست وقتی که خودم هم حس کردم که دیدم داره تک بعدی میشه!!! همه این مراحلی رو که بالا گفتم گذروندم و خدا رو شکر جوهر غلیظ احساسم این صفحه رو غیر قابل خوندن نکرد!!! حالا در مرحله فکر کردنم. به محض اینکه به نتیجه ای برسم در موردش می نویسم...ولی صادق بودن با خود و داوری خود سخت ترین کارهاست!!!( به قول یکی از آدم بزرگهای شازده کوچولو ) یه کار دیگه هم که خیلی سخته کنار زدن تعصب و موضع گیری هست! دارم روش کار می کنم...تا ببینیم به کجا می رسه!؟

****

و یک چیز کاملا بی ربط اینکه امروز ساعت 5 عصر که ساعت تعطیلی اداره ها و شلوغی مسیر متروها از سمت واشنگتن به حومه اطراف بود، من در مسیری قرار گرفتم که باید سوار مترو جهت مخالف میشدم یعنی از حومه شهر به سمت مرکز شهر با مترو میرفتم. به همین دلیل مترو تقریباً مال خودم تنها بود! یعنی تو واگنی که من سوار شدم فقط خودم بودم و خودم!!! بعد از مدتها در یه تنهایی متحرک که حتی پنجره ای هم به جایی نداشت و حتی یک صفحه کاغذ برای خوندن یا کسی برای نگاه کردن و چیزی برای ارزیابی کردن نداشتم به مدت 35 دقیقه تنهای تنها شدم تو دل زمین!!!!!!!!!!!!خیلی تجربه قشنگی بود! هیچ فکر نمی کردم یه سفر مترو بتونه اینطور آدم رو به درونش نزدیک کنه!!؟

Doggy Daycare!!!!

2006-06-10T00:15:00.000-04:00

امروز یه جلسه کارکنان در اداره آموزش و پرورش مریلند (محل کار دانشجویی من) داشتیم که به اندازه یه عمر برام خوراک فکری درست کرد. این اداره جایی هست که برنامه ریزی می کنه برای ارتباط برقرار کردن بین مدارس ایالت مریلند و دانشگاه ها و طرح هایی را برای همکاری بین مدرسه و دانشگاه و تربیت معلم و اساتید دانشگاهی (در زمینه های مختلف و بخصوص در زمینه علوم پایه و ریاضیات که مشکل اصلی نظام آموزش و پرورش آمریکاست) اجرا می کنه.ا

از جمله کارهایی که این اداره انجام میده این هست که برای ساکنین مناطق محروم--که در آمریکا معمولا شامل طبقه اقلیت از جمله سیاهپوستها یا مکزیکی ها هستند--امکاناتی رو جهت آموزش بهتر و شرایط مساعد تر آماده کنه. مناطق محرومی که در اطراف ما در ایالت مریلند هستن از شرایط بسیار فجیع و ناخوشایندی رنج می برن که به عقل آدم هم نمی رسه! من اولین بار وقتی راجع به فقر این مناطق شنیدم باورم نمیشد که در آمریکا چنین فقر شدیدی وجود داشته باشه! همیشه از شکاف طبقاتی شدید اینجا شنیده بودم اما خب شنیدن کجا و دیدن این همه محرومیت کجا!!!؟ اینهمه جزئیات رو گفتم که بگم اعضاء و کارکنان این اداره همه با این شرایط آشنا هستن و در جهت بهتر شدن وضع تحصیلی بچه ها در این مناطق کار می کنن!؟

خلاصه اینکه ما در این اداره جلسه کارکنان داشتیم که هر دو هفته یکبار برگزار میشه. جلسه امروز هم به دلیل اینکه آخرین جلسه سال تحصیلی بود بصورت برنامه نهار در منزل یکی از کارکنان اداره که یه خانم مسن و پولدار هست و با همسرش در بهترین منطقه مریلند زندگی می کنند برگزار شد. از خونه و زندگی این خانوم بهتر هیچی نگم چون وقتی داستان بعدی رو بگم خودتون می تونید خونه و زندگی رو مجسم کنید!!!! فقط اینو بگم که تمام خونه پر بود از فرشهای گرون قیمت و حسابی کهنه (عتیقه و پا خورده!!) ایرونی...یکی از قالیچه های کوچیک قرمز رنگ که من رو کاملا در خاطرات بچگی برد فرشی بود که من همیشه خونه خاله بزرگه ام دیده بودم و اصلا دیدن اون طرح من رو از فضای اون خونه جدا کرد... البته از جغرافیای خوب این دوستان هم اینکه خانوم می دونست که فرشهای پهن شده در خونه اش همه پرشین هستند اما تشخیص نمی داد که این یعنی همون ایرانی (یعنی نمی دونست که ایرانی و پرشین یکی هستن! فکر می کنه ایرانی همونیه که همه اش تو کار انرژی هسته ایه و پرشین همونیه که پسته خوشمزه، گربه خوشگل و فرشهای قیمتی داره!!!) آخه تو رو خدا آدم از کجا بسوزه با چنین طرز فکرهایی!!؟ بگذریم... در این خونه آنچنانی یه توله سگ کوچولو و بامزه به اسم جف هم بود که از فضای شیک و لوکس این زندگی نهایت بهره رو می برد و مرکز توجه همه بود! درست عین بچه خونه...همین آقای جف سر صحبت دوستان و همکاران رو بر سر سگ و نگهداری از سگ باز کرد و صحبت حسابی گل کرد...کار به اینجا کشید که وقتی می رین سفر یا برنامه ای دارین که نمیشه سگ رو تنها تو خونه گذاشت چیکار می کنین؟ از بین این صحبتها بود که من فهمیدم در اینجا یه جایی هست به اسم "مهدکودک سگها"!!! یعنی ملت وقتی سر کار هستن یا با برنامه ای درگیرن که نمی تونن سگشون رو به گردش ببرن یا بهش برسن برای اینکه سگشون تنها نباشه و حوصله اش سر نره اون رو به این مهد کودک می برن...تا اینجاش ظاهرا برای همه عادی بود و خیلی حرف عجیبی نبود!!! قطعا حال من رو تا همین مرحله می تونید حدس بزنین از فکر اینکه ...اما بعد صحبت به جایی رسید که یکی دو نفر از کسایی که تو جمع بودن هم مثل من متعجب شدن ولی بازم نه همه!! صحبت این شد که در بین این مهد کودکها یکی هست که از همه بهتره! و روز 30 دلارررررررررررررررر برای نگهداری از سگ میگیره!!! (یعنی از پول مهد کودک واقعی بالاتر در آمریکا!!) . اندر مزایای این مهدکودک لوکس این هست که اتاقهای مختلف برای تفریح و لذت سگها (یا به قول این دوستان پاپی ها!) داره مثلا یه اتاق اتاق کالیفرنیا هست با تزئینات و اسباب بازیهای خاص اون ایالت یه اتاق دیگه اتاق فلوریداست و ...بعد در کل ساختمون این مهد یه دوربین وب کم هست که تمام روز بصورت پخش زنده رو اینترنت هست و دوستان عزیز صاحب سگ می تونن از محل کارشون برن رو وب سایت مفصل و لوکس این مهدکودک و سگهاشون رو در طول روز ببینن!! دیگه اینکه غذای سگها بصورت کاملا جداگانه بهشون داده میشه که از غذای هم نخورن! بعد هم بازیهای مختلف و تمرینهای مختلف باهاشون انجام میشه!!!؟ اگه هنوز دندونهاتون مثل من نریخته پائین این یکی رو گوش کنید که یکی از دوستان تعریف می کرد که خواهر شوهرش داره با یه آقایی ازدواج می کنه که یه سگ داره و تمام زندگیش به این سگ بسته است! وقتی این زوج جوون ارتباطشون رو باهم شروع می کنن سگ آقا با خانوم راحت نبوده و دوستش نداشته!! (دقت کنید سگه راحت نبوده و دوستش نداشته نه اینکه خانومه مشکل داشته!!) این مساله باعث میشه که این زوج جوان سگ رو پیش یه روانشناس مخصوص سگ ها ببرن تا شرایط رو بشنوه و راه حل پیدا کنه! بعد از چند جلسه دیدار و گرفتن دستورات لازم خانوم بالاخره تونسته دل سگ رو بدست بیاره و این رابطه پابرجا مونده!!!؟

من وقتی این حرفها رو با جدیت تمام می زدن بهت زده به جمع نگاه می کردم...باورم نمی شد که این آدمهای محترم همونهایی هستن که هر روز زندگی اسفبار بچه های سیاه پوست و هیسپانیک (مکزیکی و آمریکای جنوبی) رو در مدارس نیمه ویران شهر بالتیمور که پایتخت ایالت مریلند هست رو واقعا می بینن!!! باورم نمی شد که اینها می دونن بچه هایی در این شهر هستن که به دلیل نداشتن تغذیه مناسب از درسشون در کلاس چیزی نمی فهمن ...و بعد با علم به این قضیه و با تماس دائم با این مدارس و بچه ها می تونن پاپیشون رو به مهدکودک روز 30 دلار ببرن تا با وبکم بتونن ببیننش!!!؟ حالا شما بگین واقعا من خیلی حساس شدم رو این قضیه و زیادی دارم گیر می دم یا این چیزها واقعا باورنکردنی و تلخه؟

اینها اون چیزهایی هستن که حال من رو بد می کنن و با زندگی در آمریکا با وجود بسیار از خوبیهاش دچار مشکل می کنه...انگار اینجا اگر از گروه اقلیت نباشی-- که تنها گروه محروم و تحت تبعیض در ایالات متحده هستن-- در هیچ صورتی نمی تونی معنی واقعی درد رو تجربه کنی و بفهمی که دیگران در دنیا چی می کشن یا چه شرایطی دارن...برای همین هم با خودخواهی تمام می تونی در این کشور وفور نعمت بشینی و متعجب بشی که " چرا مردم دنیا از ما متنفرن و مگه ما چیکار کردیم که اینقدر از ما بدشون میاد"...قدیمتر ها وقتی داستان دفن کردن هزار تن گندم در اقیانوس رو از تلویزیون جمهور اسلامی می شنیدم با خودم فکر می کردم که بابا اینها هم کشتن ما رو با این تو بوق کردن های بیخودیشون...ولی نه! بیخودی نبود...مهدکودک سگها واقعیه...و دور ریختن مازاد تولید برای نگه داشتن سیستم اقتصادی به قیمت گرسنگی آدمهای حتی ساکن آمریکا واقعی تر!!؟ گاهی وقتها چهره دنیا جوری زشت میشه که حتی با گل شقایق سهراب هم زندگی ممکن نیست...چقدر زشته چهره دیگه بنی آدم

خلاقيت دخترهامون

2006-06-02T13:51:00.000-04:00

!به اين ميگن خلاقيت و هوش!!! نمي دونم عکسهاي جلوي استاديوم جنبش زنان رو براي ورود به استاديوم آزادي ديدين يا نه؟ چيزي که توجه من رو جلب کرد حرکت قشنگ و تيزهوشانه دخترهامون بود! ‌اينبار از خود روسري به عنوان پلاکارد استفاده کرده بودن! يعني کاري کردن که هيچکس نمي تونست پلاکاردشون رو پاره کنه يا ازشون بگيره چون روسريشون بود!!! استفاده از قانوني ترين راهها براي اعلام اعتراض!! من که خيلي حال کردم:) اين عکس رو هم از وبلاگ ليلا (رها) دزديدم:) اگه توضيح مفصل تر در مورد ماجراي روز تجمع ميخواين به نسرين و ليلا (رها) سر بزنين

شکر نداشته ها

2006-05-31T14:35:00.000-04:00

من فکر می کنم تا وقتی روزهای داغ تابستون رو بدون کولر نگذرونده باشی لذت داشتن کولر رو حس نمی کنی...تا وقتی عدم اطمینان از شرایط اقتصادی رو لمس نکرده باشی نعمت داشتن پایداری و ثبات رو در شرایط اقتصادیت نمی فهمی...و همینطور تا وقتی لذت تعادل و آرامش رو در زندگی نچشیده باشی هیچوقت دلت نمی تونه برای رسیدن به تعادل و آرامش پر بکشه...همیشه دلم برای اونهایی که این نداشتنها رو تجربه نکردن میسوزه! چون هرچقدر هم که داشته باشن لذتش رو و قدرش رو نمی فهمن! برای همین همیشه برای داشته ها و «نداشته هام» خدا رو شکر می کنم

باور کنم؟

2006-05-25T23:56:00.000-04:00

وقتی وجودهای بی نظیری مثل پدر و مادرت رو که می دونی حضورشون یعنی عشق خالص برای مدت دو سال نتونی ببینی...انگار کمی سخته تا باور کنی که راستی راستی می تونی دوباره بغلشون کنی...محبتشون رو از آغوششون بو بکشی...یعنی باور کنم که به زودی تو خونمون می بینمشون نه تو خواب و رویاهام؟

پاك و معصوم

2006-05-24T12:18:00.000-04:00

تازه 2 روزه كه وارده اين دنيا شده...از صو رت پاك و معصومش پيداست كه چقدر تازه وارده به دنياى بى سر و ته آدم بزرگ ها...قدمش مبارك باشه و اميدوام كه مامان نسيم و بابا محمد شيرينترين روز هاشون رو كنار اين فرشته كوچولو تجربه كنن:)

پر از خالی ام

2006-05-22T21:15:00.000-04:00

موضوع سیاسی فراونه برای نوشتن...یا موضوعهای اجتماعی که تمام مدت امتحانات راجع بهشون فکر می کردم که زودی بیام اینجا بنویسمشون...اما الان که خواستم بنویسم انگار خالی شدن لحظه هام برام از همه دلنشین تر بود...لحظه هایی که با چشم دوختن به سبزی برگهای درخت،حرکت رو موجهای دریاچه و چشم دوختن به آبی تموم نشدنیش، با یادآوری یه لبخند آرامش بخش، و با سکون و آرامش پر میشه! یه روز نوشته بود که" دلم میخواست که عشق مان اسطوره شود" و شد...خالی خالی و سبک سبک گذاشتم این بینوای روح کمی هوا بخوره...کمی پرواز کنه...کمی زندگی رو مزه مزه کنه...این مزه مزه کردن با غم همراه نیست ...با شادی هم همراه نیست...با یه حس معلق و سبک بودن...و با طعم های دلنشین مختلف رنگین شده

بالاخره خلاص شدم!!؟

2006-05-18T17:20:00.000-04:00

ببخشید که اینقدر بدقولی کردم ولی بالاخره تموم شد!به خدا من نازک نارنجی و لوس نیستم! این دوره دانشجویی بیچاره می کنه واقعا! تازه وقتی از شر همه تکلیفها و امتحانها خلاص شدم نشستم با خودم فکر میکنم که آخه اینهمه دیوانگی برای چی؟ چرا باید همه روزهای عمربه استرس امتحان و کلاس بگذره...البته هنوز خسته ام...می دونم که به محض رفع شدن خستگی دوباره به ولوله میافتم که چه بکنم و چه نکنم...الان که فقط دلم می خواد رو یه گوشه موکت اتاق نشیمن که با آفتاب داغ پنجره از هر تختخواب راحتی راحت تر شده ولو بشم! برای اینکه فکر نکنین که من خیلی بچه ننر هستم و ننه من غریبم بازی در میارم از شرایط روزهای آخر دانشگاه دو تا عکس گرفتم که ببینید وضع چه جوری بوده:))) عکسهای پائین رو یه نگاهی بندازین!!!؟

این عکسها از لاک پشت جلوی کتابخونه دانشگاه هست! دانشگاههای آمریکا هر کدوم یه رنگ و سمبل دارن که ازش برای تبلیغات در مسابقات ورزشی و رقابتهای دیگه استفاده می کنن. به خصوص برای مسابقات ورزشی بین دانشگاهی این سمبلها خیلی استفاده میشن. مثلا دانشگاه مریلند (دانشگاه من) سمبلش لاک پشت هست و رنگ تیمهای ورزشیش قرمز. برای همین امسال که 150 سالمین تاسیس دانشگاه بود جزء برنامه های جشن 150 سالگی یکیش این بود که 50 تا مجسمه لاک پشت درست کردن و تنشون لباسهای شخصیتهای مختلف رو پوشوندن . بعد این لاک پشتها رو در سراسر دانشگاه و همینطور در سطح شهر واشنگتن دی سی و بالتیمور در نقاط مختلف نصب کردن. ایده جالبی بود و اگه به لینکی که بالا گذاشتم (بر و بچ ایرونی رادیو کالج پارک آلبوم عکس گویا با توضیح فارسی درست کردن) سر بزنین مراسم جشن مریلند دی رو هم در دانشگاه می بینید. البته باید بگم که به نظر من اصلا صورت لاک پشتها دوستانه نیست و به هیچ وجه با مذاق من جور درنمیاد! همه اش همه چیز تو این مملکت یه جورایی تو کار رقابته! گاهی از فکر کردن بهش بدجوری کلافه میشم!!! بابا اصلا می خواستم چی بگم که کار بازم به این سیستم کاپیتالیستی لامذهب کشید:))) به قول دزفولیها "لری لری انگشتری!!" خب چی می گفتم؟ آهان حالا اون عکسهای بالا از اولین مجسمه لاک پشت دانشگاه مریلند هست که سالها پیش ساخته شده و به عنوان نماد دانشگاه جلوی کتابخونه مرکزی قرار گرفته. این گندکاری و آشغالهایی که دورش می بینید بی سابقه هست و به دلیل اینکه در ایام امتحانات کتابخونه بصورت شبانه روزی باز بوده به این روز افتاده! البته توی سالن کتابخونه هم وضع بهتر از این نبود و من یه شب که تا دیروقت اونجا مونده بودم وقتی این صحنه رو دیدم گفتم بذار یه یادگاری از این روزهای بی خوابی داشته باشم:)!؟

3 هفته مرخصی

2006-04-26T13:02:00.000-04:00

بنده از امروز تا 3 هفته ديگه بايد خودم رو با كتابها حبس كنم!!! چاره ای نيست يا بايد برم تو قرنطينه يا اينكه به آسونی ميرم تو ديوار!!! پس تا 3 هفته ديگه فعلن خدا حافظ

فروشگاه اسرائيلی، فقط برای زنان

2006-04-26T10:48:00.000-04:00

!!اين مطلب رو تو بی بی سی پيدا كردم! خيلی برام جالب بود!! گفتم حيفه كه اينجا نذارمش

فروشگاه اسرائيلی، فقط برای زنان

کارولين هالیخبرنگار بی بی سی در امور خاورميانه، يافا

زنان مذهبی یهودی می توانند بدون نگرانی از نگاه مردان خرید کنند
احتمالا انتظار داريد که اين اتفاق در عربستان سعودی و يا در جای ديگری در خاورميانه محافظه کار و مذهبی رخ دهد. اما اين تل آويو (يافا) است که ميزبان اولين فروشگاه مخصوص زنان در خاورميانه است.
در نگاه اول با ساير فروشگاه ها تفاوتی نمی کند. زنان مشغول جستجو در بخش لوازم آرايش، لباس و کالاهای منزل هستند.
اما اگر دوباره نگاه کنيد متوجه تفاوت اين فروشگاه با ساير فروشگاه ها می شويد.
هيچ شوهر و يا دوست پسری که حوصله اش سر رفته و در انتظار باشد به چشم نمی خورد. به اولين تجربه اسرائيل در فروشگاه مخصوص زنان خوش آمديد.
هيچ مردی اجازه ندارد که با پله برقی وارد اين پاساژ در بنی براک، محله ای بسيار مذهبی در تل آويو، شود. هر مرد و يا پسر دهساله و بيشتر که سر از اين فروشگاه سر در بياورد وادار به ترک آن خواهد شد.
وانا بورکا، نگهبان ۲۹ ساله اين فروشگاه که مهاجری از رومانی است و قبلا برای پليس مخفی تايوان کار کرده، می گويد: "من آنها را دنبال می کنم و بيرون می رانم."
کلاه سمبل عفت و فروتنی برای زنان متاهل است و شما در اينجا می توانيد در کمال آرامش و بدون آنکه نگران آن باشيد که مردان شما و موهايتان را بدون حجاب ببينند، کلاه خود را انتخاب کنيد

مريم ماشياک، یک خریدار
او خود بايد مقررات ويژه لباس را رعايت کند: دامن گشاد و بلند که سبک اين محله محافظه کار است.
خريداران علاقه مند به فضای منحصر به فرد اين فروشگاه مدرن هستند که مشخصا برای خانم های مذهبی و سنتی ايجاد شده است.
آدينا اسلاوين که مهاجری از استراليا است می گويد: "من اينجا خيلی بيشتر احساس راحتی می کنم زيرا نبايد نگران اين باشم که کسی نگاهم می کند."
وی می افزايد: "علاوه بر اين فروشگاه های ديگر مملو از لباس هايی هست که برای خانم های مذهبی مثل من مناسب نيست."
يهودا امر، مالک ۳۳ ساله اين فروشگاه است که پيشتر آپارتمان ساز بوده است.
وی با ابراز رضايت از درآمد فروشگاه خود می گويد: "اين همان چيزی است که اهالی اين منطقه می خواهند. آنها می خواهند بتوانند لباس زير و لوازم آرايش خود را تهيه کنند بدون آنکه نگران چشم چرانی مردها باشند."
مريم ماشياک و دختر ۱۶ ساله اش مشغول خريدن کلاه هستند. آنها می گويند که حتما برای خريد بيشتر به اين فروشگاه باز خواهند گشت.
خانم ماشياک می گويد: "من قطعا به دوستانم هم توصيه می کنم از اينجا خريد کنند."
او می افزايد: "کلاه سمبل عفت و فروتنی برای زنان متاهل است و شما در اينجا می توانيد در کمال آرامش و بدون آنکه نگران آن باشيد که مردان شما و موهايتان را بدون حجاب ببينند، کلاه خود را انتخاب کنيد."
بازار پر سود
پنينا گرينبرگ مدير فروشگاه مخصوص زنان می گويد که اين فروشگاه خدمات اجتماعی مهمی ارائه می کند. در اين محله مردان بخش اعظم وقت خود را به دعا خواندن می گذرانند و زنان امکانات چندانی برای تفريح و سرگرمی ندارند.
هیچ مردی نمی تواند از پله برقی بالا برود
وی می گويد: "من رضايت را در صورت های زنان و برق را در چشمانشان می بينم."
او می افزايد: "زنان هر کجا که باشند زن هستند. خريد کردن جزئی از طبيعت آنهاست."
جامعه يک ميليون نفری يهوديان به شدت مذهبی اسرائيل که دارای سنتی چند صد ساله هستند، بازار خوبی برای بازرگانانی است که خدمات و کالاهای قرن بيست و يکم را با عادات مذهبی آنها انطباق می دهند.
در حال حاضر يک نوع تلفن سيار "کوشر" (حلال) وجود دارد که به تاييد مقام های مذهبی اسرائيل رسيده است. اين تلفن امکان برقراری ارتباط با شماره تلفن های ويژه ملاقات با خانم ها را نمی دهد.
و دست اندرکاران اولين فروشگاه مخصوص زنان در اسرائيل معتقدند که اين فروشگاه احتمالا الگويی برای تاسيس فروشگاه های مشابه خواهد شد.

رادیو کالج پارک دوم شد!!!؟

2006-04-23T17:06:00.001-04:00

مجله اینترنتی هفت سنگ چند وقت پیش یه مسابقه گذاشته بود برای انتخاب پادکست های پر طرفدار فارسی زبان. یه خبر خوب هم اینکه پادکست دانشگاه مریلند (رادیو کالج پارک) که با همت جمعی از دانشجوهای کارشناسی ارشد و دکترای دانشگاه مریلند (این آقای گاهی گداری که حتی گاهی گداری هم نمی نویسه در اصل بنیان گذار این رادیو است!) راه اندازی شده، با رتبه دوم در بین پادکستهای فارسی زبان انتخاب شد!!!؟ ما هم تازگیها خودمون رو قاطی بازی کردیم و برای همین خبر خیلی خوشحالم کرد! البته تبریک اصلی رو باید به بر و بچ بنیان گذار و راه انداز رادیو گفت که واقعا تلاش و همتشون قشنگه... رتبه اول رو پادکست بهنودی دیگر به خودش اختصاص داد ولی موفقیت خیلی بزرگ رادیو کالج پارک در این بود که از جاهای مشهوری مثل پادکست حسین درخشان، پادکست بهزاد بلور(روز هفتم) در بی بی سی، و سازمان میراث فرهنگی هم تونست جلو بزنه!!! خلاصه اگه تا الان به برنامه های رادیو کالج پارک گوش ندادین حتما برین سراغش! برنامه ها توسط یه گروه از مغزهایی که اخیرا از ایران فرار کردن!!!:))) تهیه میشه و به همین دلیل خلاقیت زیادی توش هست! ؟ ضمن اینکه بخشهای جالبی مثل کتاب گویا (کتابهای زیادی که بصورت فایل صوتی برای آیپاد یا تهیه سی.دی صوتی در این وب سایت تهیه شده اند)، آلبوم عکس ( مجموعه عکسهایی از نقاط دیدنی دنیا که با توضیح ساده و شیوای دانشجویانی که از این نقاط دیدن کردن همراه). برنامه های رادیویی هم متنوع هست و از توضیح رشته های مختلف دانشگاهی و دانشگاههای مختلف آمریکا (که از زبان دانشجویان ایرانی که در این دانشگاه ها مشغول به تحصیل هستن) توش هست تا سخنرانی دکتر کریمی حکاک در مورد زبان فارسی و برنامه نقد فیلم و الی آخر.ا

خلاصه که این موفقیت رو به همه بر و بچ رادیو کالج پارک تبریک می گم:) ا

فال حافظم

2006-04-23T17:01:00.000-04:00

امروز بعد از مدتها یه حالی بهم داد...فال حافظم قشنگ بود...گفتم بهترین فرصت برای اینکه محیط اینجا رو با شکر شعرهای حافظ شیرین کنم:) فقط سه بیت اولش رو می نویسم و سه بیت هم از شاهد

وصال او ز عمر جاودان به

خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم

که راز دوس از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در

به جان او که از ملک جهان به

شاهد

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

زلف دردست صبا گوش به فرمان رقیب

این چنین با همه در ساخته ای یعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای

قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

عشق همه جا آسمونش یه رنگه!؟

2006-04-20T16:10:00.000-04:00

بالاخره بعد از سه سال بودن در این مملکت تونستم یه دوستی عمیق با یه دختر آمریکایی برقرار کنم:) نه از نوع دوستیهایی که فقط بپرسی چطوری و بعد هم بگی هوا امروز خیلی خوبه بعدش همه یه کامنت بدی که چقدر رنگ لباست بهت میاد!!!! از این مدل ارتباطها تا دل بخواد اینجا ریخته! ولی داشتن یه دوست صمیمی تو این فرهنگ کم کم داشت برام تبدیل به یه چیز غیر ممکن میشد! تا اینکه دختری به اسم کریستین رو پیدا کردم که هم سن خودمه و هم کلاس!؟

دیروز داشتیم باهم راجع به عشق و احساس درونی که به آدم میده و تمام چیزهای دیگه ای که وقتی صحبت از داستان عشق میشه راجع

بهش میتونی حرف بزنی حرف میزدیم...بعد از نیم ساعت حرف زدن یهو هردو به یه نتیجه خیلی جالب رسیدیم! اینکه مفهوم عشق و احساس درونیش یه چیز کاملا جهانیه! فرقی نمی کنه که چه فرهنگ و پیشینه ای یه آدم داره...وقتی تجربه عشق مطرح میشه انگار نسیم عبدی متولد اهواز با کریستین متولد نیوجرسی تو یه اتاق بزرگ شدن! خیلی حس خوبیه که بدونی لااقل بعضی مفهومها مرز و زمان و مکان نمیشناسن...و حس بهتر اینه که بتونی این جهانی بودن رو تجربه کنی...انگار یه پنجره کاملا جدید باز میکنه که هواش بهاریه بهاریه

مدیتیشن

2006-04-18T22:52:00.000-04:00

روز یکشنبه گذشته به طرز خیلی اتفاقی رفتم یه جلسه مدیتیشن خیلی کوتاه! یه سکوت 2 دقیقه ای! ولی سکوت واقعی...حس آرامش عجیبی بود...حسی که گاهی تو نمازها قابل لمس بود برام ...اما فقط گاهی! اون دو دقیقه سکوت بهم یادآوری کرد که چقدر دلم برای سکوت تنگه...چقدر لحظه هام شلوغ و پر هرج و مرج هستن! دلم برای اون سکوت تنگ شده همین الان...شاید بازم برم

یه حضور پر از عشق

2006-04-13T22:14:00.000-04:00

چه خوبه که وقتی خیلی خیلی خسته ای ...اونقدر که دیگه نه منطقی حرف میزنی و نه جز گوشه های تاریک و منفی هرکاری هیچ چیز دیگه رو می تونی ببینی...وقتی می خوای از همه چیز بهونه بگیری و به همه چیز گیر بدی...وقتی حس می کنی هیچ کاریت تموم شده نیست و نخواهد بود...چه خوبه یه همچین وقتهایی وقتی گرمای یه عشق رو حس کنی که با تمام وجودت اشناست و همه وجودت رو همونطور که هستی می خواد و میشناسه...و خوب بلده چطور با مهارت و ظرافت زهر منفی بین خستگی رو از تنت بیرون بکشه...اگه این حضور پر از عشق نبود روزی هزار بار می مردی...مگه نه؟

کیک زرد به روایت برنامه چارلی رز

2006-04-13T21:40:00.000-04:00

من معمولا برنامه های چارلی رز رو دوست دارم و اگه فرصت بشه و علی هم راهم بندازه (مثل همیشه هل اون لازمه:))) سعی می کنم برنامه هاش رو ببینم. ولی دیدن این برنامه آخریش رو- که محمد دوست خوب و خوش فکرم برام فرستاده- اکیدا به همه کسایی که دوست دارن یه تحلیل قوی و جالب در مورد برنامه اتمی ایران و همچنین یه نقد قشنگ و جانانه از سیاست خارجی آمریکا درقبال ایران بشنون توصیه می کنم. البته متاسفانه این برنامه رو یه مجری دیگه بجای چارلی اجرا کرده چون خود چارلی رزبرای انجام یه عمل جراحی در فرانسه هست. برنامه اما با همون سیستم همیشگی بحث و بررسی انجام شده و خانم جایگزین چارلی رز هم کارش خوبه ولی مطمئنم اگر خودش بود بازهم بهتر میشد!؟ برای دیدن این برنامه اینجا کلیک کنید

کلاس جورج واشنگتن، من، و اسلام ما

2006-04-09T12:51:00.000-04:00

دیروز جلسه اول کلاس «آموزش و پرورش در کشورهای آسیایی مسلمان» بود! حدود 23 نفر دانشجو سر کلاس بودن که همه از دانشگاه جورج واشنگتن بودن و من تنها دانشجوی مهمان از دانشگاه مریلند! بجز من هم فقط یه دانشجوی دکترای دیگه بود و بقیه دانشجوی کارشناسی ارشد بودن...همه بجز 4-5 نفراز دانشجوها آمریکایی بودن--البته اون 4-5 نفر هم که نبودن همه یه جورایی بزرگ شده آمریکا یا تحصیل کرده مدرسه های آمریکایی بودن و فقط من بودم که یه جورایی هیچیم به سیستم آمریکایی وصل نبود!!!؟ از این 4-5 نفر دونفرشون مسلمون سنی بودن. یکی یه دختر به اسم عایشه که اهل پاکستان بود--همونی که همه عمرش مدرسه آمریکایی رفته بود و لهجه اش از هر بچه آمریکایی آمریکایی تر!؟ یکی دیگه هم یه خانوم اهل تونس (آفریقا) که مدتها بود در آمریکا زندگی می کرد و به دلیل دونستن سه زبان مهم (انگلیسی، فرانسه، عربی) در یکی از سازمانهای بین المللی آموزش و پرورش وابسته به بانک جهانی در شهر واشنگتن کار می کرد. یکساعت اول کلاس استاد از دانشجوها می پرسید که توضیح بدن چرا به این کلاس و مباحث این کلاس علاقه مند شدن و چرا میخوان این واحد رو بگذرونن. صدی نود درصد ازدانشجوها دلیلشون این بود که میخوان بدونن در کشورهای اسلامی چی میگذره و میخوان در زمینه توسعه اجتماعی و فرهنگی این کشورها کار کنن--بخوانید میخوان چیزی یاد بگیرن که الان توش پول هست! که البته جای سرزنش هم نداره همه ما نیاز به یه شغل مطمئن داریم و کاریش هم نمیشه کرد!؟

اون 2 نفر مسلمون هم که با همین هدف بودن و این امتیاز رو هم داشتن که با اصول و قواعد حاکم بر این کشورها آشنا هستن و یه جورایی این فرهنگ مال خودشونه و اونها صاحب خونه هستن! خلاصه یکدفعه بعد از این یک ساعت من به شدت به فکر رفتم ...که هدف من چیه از این کلاس؟ من که نگاهم با دانشجوهای آمریکایی یکی نیست! من نمی خوام برم اونجا چون پول اونجا ریخته! من میخوام این کلاس رو بردارم چون فکر می کنم بهم کمک می کنه کشورم رو بهتر بشناسم و شناخت این زمینه های فرهنگی رو احتیاج دارم برای کمک به حل مشکلا ت کشورم...اما اوضاع وقتی خراب تر شد که احساس کردم که کشور ما ایران چندان هم تو این تقسیم بندی که من انتخاب کردم قرار نمیگیره و من مثل عایشه و اون خانوم دیگه خیلی حس صاحب خونه بودن بهم دست نمیده! با وجود 98 درصد جمعیت مسلمون در ایران ویه دولت اسلامی اصول گرا بازهم کسی نمی تونه ایران رو مثل بنگلادش، اندونزی، مالزی، پاکستان یا افغانستان در تعریف کشورهای اسلامی آسیایی قرار بده! اسلامی که گوشت و خون اون مسلمونهای سنی هست زمین تا آسمون با اسلام شیعه محوری که فرهنگ ایرانی اسلامی ما با معجون غربی و مدرنیزه شده بعد از دوره رضا شاه برامون تعریف کرده فرق داره!!! یه شتر گاو پلنگی هستیم که خودمون هم نمی دونیم چیه! آخر کلاس یه آقایی به اسم آقای دکتر نسیمی اومد که دکترای مهندسی الکترونیک داشت و در شرکت بوئینگ کار میکرد. این آقا افغانی بود و سال 1981 به آمریکا اومده بود و درس خونده بود و الان به عنوان فعالیت فوق برنامه زندگیش برنامه مساجد واشنگتن دی سی رو برای 350000 مسلمون در این شهر می گردونه! شروع کرد در مورد مسجدهای شهر و اینکه هرکدوم متعلق به جمعیت مسلمونهای یه کشور هستن توضیح داد: مسجد آدامز مال مسلمونهای افغانی هست، مسجد مصطفی مال مسلمونهای فلیپین و بنگلادش و ...ولی هیچکدوم متعلق به ایرانیها نبود پس ایرانیها اونقدر مسلمون نیستن که در یه کشور خارجی بخوان پایگاه داشته باشن! بعد شروع کرد در مورد برنامه نماز جمعه های این مساجد توضیح دادن چون یکی از تکالیف این کلاس این هست که بچه ها باید به نماز جمعه ها برن و این فریضه دینی رو خودشون تجربه کنن! اما...من چی؟ نماز جمعه اصلا برای من یه فریضه مذهبی نبود...نه تنها هیچ احساس آرامش بهم نمی داد بلکه یه حس انزجار هم برام میاورد...تا قبلش که راجع به نماز و روزه و حکمت این دو عمل دینی حرف میزدیم من آروم بودم...چون اینها رفتارهای دینی بود که من هم تجربه کردم و برام آرامش بخش بوده تو زندگیم....ولی اسلام من در همین دو رفتار که رابطه خصوصی با معبود هست خلاصه میشد و با بقیه چیزهایی که در کلاس گفته شد هیچ حس آشنایی نداشتم...صحبت دکتر نسیمی ادامه پیدا کرد تا اونجا که در مورد نماز جمعه گفت که چطور باید برن به مسجد و چه اعمالی رو باید انجام بدن...و بعد گفت که البته نماز جمعه برای مردها واجب دینی هست اما زنان به دلیل مسئولیتهای دیگه ای که در منزل دارن برشون واجب نیست که در نماز جمعه شرکت کنن!!!! خب دیگه قیافه من دیدنی بود!!!؟؟؟ یه حس خیلی عجیب خجالت تو اون کلاس 23 نفری...یه حسی که می خواستم آب بشم و تو زمین برم برای چیزی که تعلقی هم بهش احساس نمی کردم!؟ تنها کاری که می کردم این بود که با نگاهم دور اتاق می چرخیدم و دنبال عکس العمل این حرف در صورت دانشجوها بودم... یهو یه خروار سئوال همزمان تو ذهنم ریخت...اینکه اصلا نسبت من با این مباحث در کلاس چیه؟ آیا من مثل عایشه که مدرسه امریکایی رفته اما تمام این اصول رو مثل بلبل از خانواده و پدر و مادرش گرفته هستم؟ اصلا یه ایرونی مسلمون تعریفش چیه؟ اینکه میگن شیعه اقلیت اسلام هست چه تاثیری رو کل درک و فهم ایرانیها از اسلام گذاشته؟ عناد با اسلام سیاسی از ما چی ساخته؟ الان اصلا من کیم؟ آیا اینکه من یا بقیه ایرانیها با نماز خوندن و روزه گرفتن آرامش معنوی زندگیمون رو بدست میاریم یعنی ما مسلمونیم؟ اگه هستیم پس من چرا نتونستم اصول پنجگانه اسلام رو بگم در حالیکه که اون دو نفر سنی مثل بلبل از حفظ گفتن و براشون مثل روز روشن بود و تو خونشون بود!کلاس هم از من توقع داشت که به محض پرسیدن اون اصول پنجگانه من شروع کنم به تکرارشون!؟ ولی من نمی دونستم دقیقا منظورشون چیه...و من با هیچ چیز دیگه ای که اونها به اسم اسلام راجع بهش حرف میزدن احساس راحتی نمی کردم...تمام کلاس منقبض بودم و از یه حس در هم پیچیده شرم، سردردگمی، و بی هدفی عذاب می کشیدم...دیگه به جلسه های بعدی کلاس نمیرم چون تحمل ندارم من رو نماینده چیزی بدونن که خودم نمیشناسمش...ولی راستی چند نفر از شما که این مطلب رو می خونید خودتون رو مسلمون می دونید؟ هیچکدوم؟ پس چرا اسم کشور ما به عنوان یه کشور با 98 درصد مردم مسلمون (توجه کنید! این ارتباطی به حکومت اسلامیمون نداره حرف من و شماست!!!) در دنیا ثبت شده؟ و اگر هم مسلمونید به من بگین که آیا شما هم مثل عایشه که بزرگ شده مدارس آمریکایی هست از حفظ می دونید 5 اصل اسلام چی هست؟

یه نگاه

2006-04-06T21:30:00.000-04:00

تو این عکس خیلی چیزها هست که خیلی دوست دارم...چهره های آفتاب سوخته مون که یادآور یه سفر تابستونی طولانی و و پر خاطره هست...لبخند قشنگ مامان که نشون از آرامش میده...نگاه پر از اطمینان بابا که برام همیشه تصویری از یه تکیه گاه بوده...صورت مهربون ژامک که از عقب ناظر همه چیزه...و منم که مثل همیشه از نگاهم هیجان میریزه!!!( من نمی دونم چرا همیشه هیجان زده هستم:))) واقعا خنده دار نیست!!؟) ولی تو این عکس یه چیز هست که از همه بیشتر دوست دارم...یه نگاه...خیلی قشنگه

مدرسه بس!؟

2006-03-27T21:56:00.000-05:00

چند وقتیه که شدیدا به فکر افتادم که من چه مدت از عمرم رو در مدرسه گذروندم؟ الان 28 سالمه و میتونم بگم بدون اغراق من 20 سال از 28 سال رو بصورت مداوم دانش آموز یا دانشجو بودم ! شاید همینه که دیگه به روغن سوزی افتادم و تحمل آخرین واحدهای درسی دوره دکترا اینقدر برام سخت شده! همه اش با خودم فکر می کنم که دیگه واقعا احساس نیاز به ساختار کلاس درس و امتحان ندارم! هدفم و زمینه علاقه ام مشخص شده و دیگه فقط دلم میخواد در جهت اونها کار کنم و حوصله هزار صفحه تئوریهایی که من در تجربه بدست آوردنشون شریک نبودم رو ندارم.

انگار وقتی به زور قواعد مدرسه و کلاس درس مجبور میشم یه مقاله بنویسم که خیلی نزدیک به زمینه علاقه ام نیست یا مجبورم کتابهایی رو دستم بگیرم که نسبتا بی ربط به زمینه کاریم هستن پاک قاطی می کنم! خلاصه که به نظر من مدرسه رفتن هم حدی داره و وقتی از حدش بگذره زندگی رو از حال تعادل خارج می کنه...مسیر زندگی یک بعدی میشه و خلاصه میشه تو تئوریهایی که اصلا نمی دونی اگه بیای بیرون آیا قادر هستی ازشون استفاده کنی و بکار ببریشون یا اونقدر تو این مدت مدرسه رفتن از واقعیت زندگی دور شدی که دیگه نمی دونی این تئوریها رو کجا باید جا بدی!؟ تازه خدا به خیر بگذرونه که دانشگاه های آمریکا معروف هستن به اینکه تو زمینه علوم انسانی اصراری بر تئوری ندارن و بیشتر پراگماتیک (عملگرا) هستن وگرنه که بعد از 6-7 سال فارغ التحصیلی از دانشگاه هاشون احتمالا باید یه اتاق تو دنیای خیالی "دیزنی ورلد" پیدا میکردم :))) خلاصه که مدرسه بسه ...دیگه حس میکنم که وقتشه برم تو دنیای واقعی...جایی که بتونم مشکلات رو لمس کنم و تو صورتم بخورن نه اینکه پای کامپیوترم بشینم و راجع بهشون بخونم...فکر می کنم اگه تو زندگی واقعی لمسشون کنم راه حلش رو هم از دل کتابهایی که لازم باشه می تونم بیرون بکشم. ولی اگه تو کتابها بمونم...شاید بین صفحه ها گم بشم و هیچوقت راهم رو به بیرون نتونم پیدا کنم ...کاش یک سال دیگه از کلاسها نمونده بود...کاش از همین فردا می تونستم به عنوان معلم برم سر کلاس یه مدرسه دخترونه تو شهرستانهای ایران درس بدم...یه ارتباط حقیقی...یه حس شفاف و واقعی...یه حسی که بهم نشون بده این آموزش و پرورشی که اینقدر تو کتابها ازش به عنوان راه حل تغییر فرهنگ اجتماعی دم می زنن چقدر در دنیای واقعی و در برابر بقیه عناصر اجتماعی اقتصادی قدرت قد علم کردن داره؟ اصلا یه معلم خوب چقدر میتونه دنیای آدمها رو عوض کنه؟

به نام آرامش!!!؟

2006-03-22T18:23:00.000-05:00

زندگی ماشینی یعنی وقتی به تعداد آدمهای موجود تو یه خونه برای اونها ماشین هست: برای رفتن به یه برنامه تفریحی مثل یه شب شام بیرون رفتن هرکس از محل کار خودش سوار ماشین خودش میشه و تنهایی میاد و بعد هم دوباره هرکی سوار ماشین خودش تنها برمیگرده!؟

زندگی ماشینی یعنی برای رسیدن به کوتاه ترین مقصد هم چون پیاده رویی نیست و اگه پیاده بری دیگران تصور می کنن یا دیوونه هستی و یا گدا(!) مجبور میشی تو بهترین هوای بهاری هم راهت رو با ماشینت بری!؟

زندگی ماشینی یعنی اگه خدایی نکرده مسیرت خورد که بالاخره به جای برداشتن ماشین با وسائل نقلیه عمومی به مقصدت برسی، سوار مترو که میشی آدمهایی رو ببینی تکی تکی پیچیده شده در حفاظ محکم و نفوذ ناپذیر گوشی های آی-پاد (همون واکمن قدیم خودمون!) و در آن واحد چشمهاشون هم دوخته شده به سطور نوشته های یه کتاب جیبی یا روزنامه یا مجله غیبتهای سینمایی...گویی از هر ارتباط کلامی یا چشمی با بقیه بسته بندیهای توی مترو وحشت دارن!؟

زندگی ماشینی یعنی سالهای سال تو یه آپارتمان زندگی کنی ولی حتی ندونی آپارتمان بغل دستی تو متعلق به یه خانوم هست یا یه آقا و بعد از 4 ماه تازه بفهمی که همسایه طبقه بالاییتون هم یه ایرانیه!!؟

زندگی ماشینی خیلی نشونه ها و خصلتهای دیگه هم تو تک تک سلولهای من و همه ماهایی که مشغولش هستیم گذاشته و داره میذاره...تو بعضی جامعه ها با سرعت بیشتر و بعضی جاها کندتر! راستی چی شد که اینجوری خودمون رو اسیرش کردیم؟ برای رسیدن به کدوم پیشرفت و آرامش اینطوری آرامشمون رو از زندگی بریدیم؟

اینو اگه ندیدین حتما ببینید خیلی بامزه هست: http://www.bozzetto.com/Flash/Life.htm

دریل، سال تحویل، و آینه روزهایمان

2006-03-21T15:46:00.000-05:00

مشغول چیدن وسائل سفره بودم و می خواستم هرچی زودتر تصمیم بگیرم که امسال سفره چه شکلی باشه! همیشه کلی از قبل پیش خودم وسائل سفره رو بالا و پائین میکردم که چه رنگی استفاده کنم که معنی اون سال رو برام بده..انگار با اون رنگ تمام سال رو تو یه سفره برای خودم خلاصه میکردم تا رد شدن عقربه ساعت از روش رو تو آینه ببینم...یه جمع بندی با رنگها و شکلهایی که انتخاب میکردم از اونچه تو 356 روزگذشته تجربه کرده بودم!اولین بار این حس رو وقتی تو خودم یاد گرفتم که اولین سالگرد رفتن سعید با اصرار و خواست مامان قرار شد تخم مرغهای عید رو تزئین کنم...سال قبلش برای خودمون دو تا حاجی فیروز درست کرده بودم که یکی در حال دف زدن بود و یکی دیگه نی میزد...خیلی دوستشون داشتم و امید رو تو چشمای خندونشون میدیدم! ولی اون سال که برای بهتر شدن حال مامان و بابا از دیدن تصویر ثابت گرفتگی صورت من، و جواب دادن به تشویقهای دلسوزانه خاله هما و بقیه برای برگردوندنم به زندگی،برای سفره خاله هما تصمیم گرفتم تخم مرغ عید درست کنم ...داستان یه رنگی دیگه بود...!؟

حاجی فیروز درست کردم...ولی صورتشون عجیب شد انعکاس یه غم بی انتها!!! خودم باورم نمی شد این دلتنگی صورتشون رو...آخرین باری که خونه خاله هما اینا بودم هنوز اون عروسکهای حاجی فیروز تو دکور خونه بودن...یه زن و یه مرد حاجی فیروز و زن لباس صورتی گل گلی پوشیده بود ... به زور سعی میکردن با چشمهای ابری و گرفته شون دل بقیه رو با دف و دلقک بازیشون شاد کنن ...

***

تحویل سال امسال هم مثل همیشه برام شد عصاره ای از 365 روز گذشته: بدو بدو تا 15 دقیقه مونده به لحظه تحویل سال...با نفس نفس لباسهای سفر یک هفته ایم رو که تا شب قبل از سال نو کشیده بود تو کمدها جا میدادم...و علی مشغول کار کردن روی یه پروژه برای امتحان فرداش...گویی دور افتاده بودیم از چیزی که به زور در زندگی میخواستیم جاش بدیم...و من به ضرب و زور ترمه و استکان و نعلبکی های شاه عباسی با اصرار میخواستم در وسط روزهای مدرن شده (!) دلتنگیهای هفت سینیمون رو قایم کنم...علی به فکر یه راه حل برای کم کردن بار این دوندگیها دور حال راه میرفت و به رسیدن به برنامه ای برای زندگی سال بعد بلند فکر میکرد...و من در تلاش پوشیدن صورتک عادی بودن در لحظه های قبل تحویل سال و گذاشتن سرکه و سمنو در استکانها و آوردن همان عروسک عروس و داماد تخم مرغی سه سال پیش روی سفره...هنوز فرصت نکرده بودن عروس و داماد لباس عوض کنن! و باز نفس نفس زندگی مدرن و بی اعتنا به تار و پود سنتهای ما...و گذاشتن کاسه ماهی گلی وسط سفره هفت سین...و در کنار همه نفس نفسها تماس تلفنی و شنیدن صدای دلتنگیها...و بعد نامه ای در پشت در! «امروز بین ساعت 9 صبح تا 5 عصر آماده باشید! کارگران برای دریل کردن دیوارهای خانه و کشیدن کابل اینترنت به آپارتمانهای بلوک شما خواهند آمد»!! نگاهم به موکتهایی بود که علی برای خونه تکونی جارو زده بود و تو ذهنم تصویر پوتینهایی بود که قرار بود از باغچه رد بشن و با بیان روی این موکتهای شیری رنگ و تمیز! --اما تقصیر اونها هم که نبود! کارشون رو میکردن! و هیچوقت به یاد نداشتن کسی بهشون تذکر کندن پوتین برای دریل کردن داده باشه!!!-- و دوباره دویدن! و دویدن برای چپاندن سنت محبوبمان در دل زندگی مدرن! با مسئول ساختمان تماس گرفتیم که ما امروز فرصت دریل کردن دیوارها را نداریم...امروز عید ماست! پاسخ مسئول ساختمان اینکه«شاید به آپارتمان شما نرسند! گفتیم آماده باشید فقط!» و ما با دلشوره دریل شدن دیوار در وسط یک روز کاری در شهری شلوغ مشغول چیدن سفره هف سین مان...و آماده شدن برای رسیدن به نقطه آغاز...درست مثل یک مسابقه!؟

تنها 15 دقیقه مانده به تحویل سال...وقتی مطمئن شدیم که هیچ دریلی تحویل سالمان را سوراخ نخواهد کرد...و همه چیز بر سرجایی که می خواستیم قرار گرفته...و سرم روی سینه آرامش بخش علی به انتظار شمردن دور هزار و سیصد و هشتاد و پنجم به گرد خورشید میرفت...یک آن یادم افتاد که یک چیز را نباید با خود به سال جدید ببرم...اضطراب! حتی اگر در این فضای مدرن و نفس بر از دوندگیها در حال ورود به سال جدید هستیم...و آن 15 دقیقه آرامش به سالها ارامش می برد...و به قرنها تفکر و تمرکز...و ما درس مهم سال جدیدمان را یادگرفتن قانون «تعادل» و «توکل» انتخاب کردیم! سال نو مبارک

دیوارها را رنگ میزنند و سه باره رنگ می زنند...

2006-03-09T01:37:00.000-05:00

روزهای چهارشنبه یه کلاسی دارم به اسم موضوعات و مسائل اموزش و پرورش از دید سازمانهای بین المللی مربوطه! --البته عنوانش به انگلیسی اینقدر ثقیل نیست، اشکال از ترجمه مزخرف منه به گیرنده های خودتون دست نزنید! :)) در هر جلسه این کلاس فردی که تجربه زیادی رو در یکی از این موسسه های بین المللی داره و در زمینه آموزش و پرورش در کشورهای جهان فعالیت می کنه ( ان.جی.او های فرامللی و یا سازمانهای بین المللی ای مثل بانک جهانی، سازمان ملل، یا یونسکو) رو به کلاس میارن و یا ما رو به محل اون موسسه می برن تا با فعالیتها و اهدافشون آشنا بشیم. این هفته یکی از کارشناسهای ارشد بانک جهانی اومده بود که زمینه تخصصش آموزش و پرورش در شرایط بحرانی مثل شرایط بعد از جنگ بود. تازه از عراق برگشته بود و از چیزهایی که دیده بود کلی داستان برای تعریف کردن داشت...داستانهای تلخ ...و گاهی واقعا مسخره! برامون توضیح داد که چطور بخش اعظم پولهای بانک فقط صرف کارهای روبنایی مثل ساختن دیوارها و رنگ کردن دیوارهای مدرسه میشه بدون اینکه براشون مهم باشه کی قراره زیر سقف این دیوارهای رنگی بشینه و چی قراره یاد بگیره! اصلا کسی مونده برای چیزی یاد گرفتن! می گفت داستان از این قراره که وقتی اعلام میشه شرایط عادی شده!--در واقع اعلام آتش بس شده نه اینکه واقعا جنگ تموم شده یا شرایط عادی شده!!!-- اول از همه گروههای امداد بانک و سازمان ملل سریع میرن به محل...و بعد پشت سر اونها کرور کرور ان.جی.او های مختلف هستن که وارد منطقه میشن! اما بیشتر این ان.جی.او. ها هم بودجه هاشون از پروژه های بانک میاد! یعنی بانک میره اونجا و ارزیابی میکنه و یه بودجه هنگفتی رو که تصویب شده میذاره اونجا برای تقسیم کردن بین این ان.جی.او ها! اما و هزار اما این بودجه که از خزانه بانک جهانی میاد فقط اجازه داره صرف چیزهایی بشه که سیاست بانک جهانی هست و هرچیزی در ستون هزینه کردن این بودجه قرار نمی گیره! این بودجه برای تربیت معلم یا حقوق معلمین نیست! برای وقت صرف کردن با مردم و نشستن با بچه ها و پیدا کردن بهترین راه حل ساماندهی نیست! این پول فقط اجازه داره پای کارهایی بره که نتایجش دهن پر کن و چشم کور کن(!!!) باشه!! رنگ های تند و شبرنگ داشته باشه و جلوی دوربین خبرنگارها قشنگ جلوه کنه!!!چرا؟ چون اهداکنندگان بودجه که کشورهایی مثل آمریکا و انگلیس هستن باید بتونن در مقابل کثافت کاری جنگ که در منطقه راه انداختن و برای اون مالیات شهروندهاشون رو تا آخرین ذره مکیدن، به مالیات دهنده ها رنگهای قشنگ رو نشون بدن و بگن که پول اونها فقط برای جنگ نرفته و برای بازسازی هم به مصرف میرسه و اونها با پولهاشون دارن مردم عراق رو شاد و خوشبخت و با فرهنگ و سرشار از دموکراسی می کنن!!؟ بنابراین پولهای بانک فقط و فقط باید به مصرف هرچیزی برسه که وجود فیزیکی داره و رنگ داره! نه یه مفهوم کیفی مثل پیداکردن راه شاد کردن کودکان در شرایط بحران! و ان.جی. او ها هم که حیاتشون به همین بودجه ها بستگی داره چاره ای جز رفتن به مسیر این سیاستهای بازسازی رو ندارن...و چه دعواها و رقابتها که برسر این بودجه ها در منطقه نمیشه! و اما بشنوید از بازسازی...پیتر بوکلند--همین آقای کارشناس ارشد--تعریف می کرد از مدرسه ای که در شهری به اسم صدامیه (اگر درست اسمش رو شنیده باشم!) بازسازی شده! اسم بسیار جذاب این شهر برای چو انداختن در شیپور بنگاههای خبری باعث شده که در طول یکسال و نیم گذشته برای سومین بار دیوارهای این مدرسه رنگ بشه!!!؟

آخر کلاس با گلوله ای از بغض هزار سئوال نپرسیده و حرف نزده و خاطره روزهای جنگ به دیوارهایی که رنگ می شن و سه باره رنگ می شن و بچه هایی که هیچوقت رنگ درس و کتاب را در جنگهای پشت سرهم اون سرزمین ندیدن و شاید هیچوقت نبینن...و به فکر اون دیوارسازهایی رفتم که یه روز صدام رو حمایت کردن تا علیه ما بمب شیمیای استفاده کنه و بعد بهش کلید طلایی شهر دیترویت رو به عنوان نشان افتخار هدیه دادن...وبعد که دیدن دیگه از این دیگ پوسیده و سیاه لقمه چربی برای رسیدن به هدفهاشون درنمیاد پستیهاش رو با آینه محدب پستی های خودشون بزرگنمایی کردن و مثل یه پشه بیرون انداختنش...و بعد برای توجیه تناقض رفتارشون دیوارهای مدرسه صدامیه رو سه بار رنگ کردن تا کسی به حسن نیتشون شک نکنه... و بعد تو همین فکرها روزهایی رو دیدم که بچه های شهر صدامیه که هیچوقت بوی تند باروت و رنگ دیوارها فرصت نشستن با آرامش سر کلاس درس رو بهشون نداده، چطور پشت میزمحاکمه دادگاه دیوارسازها به غیبت از کلاس و یادنگرفتن درس دموکراسی در کلاسهای رنگی محکوم می شن...؟

من کی ام؟

2006-03-08T14:04:00.000-05:00

امروز داشتم باخودم فکر می کردم که اگه الان یه مریخی (یه کسی که خارج از مرزهای هویتی این کره هست) بیاد و از من بپرسه تو کی هستی اولین جواب من بهش چیه*؟

دانشجوی دانشگاه مریلند؟

همسر علی؟

شهروند ایرانی؟

مهاجردانشجو به آمریکا؟

یه زن ایرانی؟

یه زن؟

یه مسلمون؟

یه بنده خدا؟

یه انسان روی کره زمین؟...نه این یکی رو اگه بگم غلو کردم! آخه مگه من با اینهمه غل و زنجیرهای عقاید--یا حتی گاهی تعصبهای مختلفی-- که به پام بستم می تونم راستی راستی ادعا کنم که اینقدر آزاد فکر می کنم که هویت خودم رو یه انسان روی کره زمین می بینم؟ ...ولی راستی من کی هستم؟ جواب این سئوال خیلی مهمه! ولی فکر می کنم که اولین جواب هم به این سئوال تو شرایط مختلف تغییر می کنه...و هر جوابی که تو یه مجموعه شرایط خاص بعنوان جواب اول بهش بدیم می تونه اولویتهامون رو تو اون برهه از زندگی تا حدودی تعریف کنه!؟ شماها چی جواب می دین به این سئوال؟

اشاره *: اصل این سئوال رو تو یه کار تحقیقاتی که برای سازمان جوانان انجام می دادم-- حدود پنج سال پیش-- بهش برخوردم ولی نمی دونم چرا یهو امروز وسط اینهمه کار و درس قلمبه شد و زد بیرون:))) شاید یه بهانه برای درس نخوندن:)))طبق معمول!؟

تیزتر از سوزنهای گوجه فرنگی پارچه ای

2006-03-06T19:38:00.000-05:00

تازه فهمیدم که چقدر خودخواهانه است اگر دردهایم به اندازه دلتنگیهام کوچک شوند...امشب دیوانه شدم...دیوانه...برای اولین بار بود که بعد از 28 سال دختر ایرانی بودن اینگونه عریان با واقعیت زن بودن در جامعه مردسالارمان مواجه شدم...چقدر خواب بودم من...و چقدر بی خبر...نوشته فرناز در وبلاگش تکان دهنده بود!! واقعا تکان دهنده...خلع سلاح شدم... قلم گیرا و نافذ فرناز که در یک صفحه شرح مختصری بر فیلم مهوش شیخ الاسلامی نگاشته بود با سیلی محکمی بیدارم کرد...(درباره نوشته هیچ توضیحی نمی توانم بدهم ...فقط باید خودتان بخوانیدش)ا

حسی که خواندن این نوشته به من داد از "سوزنهای گوجه فرنگی پارچه ای سبد خیاطی حصیری" فرناز هم تیزتر گلویم را خراشید...شاید چون تابحال جز با آب گوارا از گلویم پذیرایی نکرده بودم...چقدر بی خبر بودم من...امشب فهمیدم که ندانستن دردهای دیگران و بی خبری بزرگترین درد است...و مدام از خود می پرسم منی که ادعای آموزش مسئولیت اجتماعیم گوش آسمان را پاره کرده...منی که اهل بی تفاوت نشستن نبودم و می خواستم مسئول باشم و کاری بکنم...چرا من باید بعد از اینهمه سال برای اولین بار چنین داستانهایی را بخوانم؟ چقدر سخت است شنیدن خالی بودن ادعای خود! من در این چندسال ادعا، چه کردم؟ یاد ضرب المثل معروف اوایل انقلاب افتادم: آنان که در میان شعارهای تند دفاع از حقوق پرولتاریا (طبقه کارگر) آروغ بورژوازی (طبقه سرمایه دار) می زنند!؟ از نادانی و ناتوانی خود حال تهوع دارم...تهوعی که از فرو دادن گوجه فرنگی پارچه ای سبد خیاطی هم دردناک ترست

شاید دیدن کلیپی که علی بعد ازخواندن نوشته فرناز پیشنهادش کرد بهترین پاسخ سئوالم بود...آنان که در وسط اتاق شیشه ای گرم نشسته و لذت می برند چه خبر از سرمای استخوان سوز بیرون دارند...و این اتاق شیشه ای گرم که از ابتدا تا امروز درونش نشسته ام چه ناعادلانه من را از دردهای جامعه ام جدا کرد...و چه راحت طلب بودم من که حتی لحظه ای بیرون در اتاق نماندم تا حس بیرون ماندن را تجربه کنم...نمی دانم ... دیگر مطمئن نیستم که آیا اصلا ابعاد و وسعت " مسئولیت اجتماعی" را که آموزشش راچنان فریاد می کنم می دانم!!؟

با تشکر فراوان از لیلای عزیز(رها) که نوشته فرناز را در اختیارم گذاشت

می خوام بیام خونتون

2006-03-04T13:43:00.000-05:00

به مامانش گفته: خاله نسیم یه کسایین که خونشون خیلی دوره و فقط با هواپیما میشه رفت پیششون...دایی عرفان یه چیزایین که دو تا چشم و دوتا گوش دارن با دوتا دست و دوتا پا و یه عینک!!!!:))))) البته دایی عرفان طی یک اقدام اعاده حیثیتی با مامانش تماس گرفته و گفته من راجع به حرفهاش در مورد خودم خیلی فکر کردم و دچار خلاء شخصیتی شدم!!!:))) حالا باید باهاش صحبت کنم ببینم چرا در مورد من به این نتیجه رسیده!!؟

امروز زنگ زده بودن گوشی رو از مامانش گرفت که باهام حرف بزنه

گفتم: سلام دینا گلم خوبی؟

گفت: خاله نسیم آدرستون رو میدی که بیام پیشت؟ میخوام بیام خونتون

گفتم: آره عزیز دلم بهت میدم ...اگه آدرس بدم میای...؟

گفت: آره...آخه من اصلا تاحالا نیومدم خونتون...مخوام بیام پیشت...ولی فریماه جون بهم شمارتون رو داده...ا

دانیال اومد کنار گوشی و گفت فریماه جون یه شماره همینجوری بهش گفته!!؟

گفت: نه اصلا هم همینجوری نیست...فریماه جون گفته با این شماره میتونم بیام خونتون...حالا آدرست رو به مامانم اینا میدی که من رو بیارن پیشت؟

با بغض گفتم: آره قربونت برم...من الان ادرسمون رو میدم به مامانت ...تو هم یه کاری برای من می کنی؟ به خدا بگو که کمک کنه هرچی زودتر دوباره پیش هم باشیم...خب؟

گفت: باشه میگم...پس خداحافظ

...

و باز من موندم و یه دنیا دلتنگی هایی که به دنیای عقلانیت ممنوع الورودن...کاش با شماره ای که فریماه جون دستش داده بود می رسید به خونمون...کاش میدمش که با اون لحن شیرین داره برام حرف میزنه

تا فردا

2006-03-02T20:48:00.000-05:00

امروز اونقدر وقت پای قرتی بازی های شکل و قیافه وبلاگ گذاشتم که از نوشتن موندم و چون به خودم قول داده بودم سر ساعت پاشم درس بخونم باید مثل آدم کرکره رو بکشم پائین و برم...چقدر دارم به این نوشتن عادت می کنم ولی...!؟

من مسئولم!؟

2006-03-01T23:21:00.000-05:00

اگر وقت کردین برین اینجا و نظرتون رو در مورد مسئولیت اجتماعی بنویسین!

یا بودایی یا همجنس گرا!؟

2006-03-01T10:06:00.000-05:00

جمعه گذشته یکی از همکلاسیهام که یه خانوم حدود 35 ساله آمریکایی هست قرار بود بیاد خونمون برای بخش جمع آوری اطلاعات پایان نامه اش با من مصاحبه کنه. از در که وارد شد یه کلاه پشمی مشکی سرش بود. کلاه رو که برداشت دیدم سرش از ته تراشیده هست! تو دلم گفتم چه جالب و ...سریع از روی موضوع گذشتم...به دلم اجازه ندادم که شروع کنه به برچسب زنی...هرچند کار آسونی نبود و ته دلم یه احتمال کمرنگ چراغ میزد: شاید همجنس گراست!؟ اما چون برام اصلا مهم نبود زود فراموشش کردم و نشستیم به صحبت! نشون به این نشون که مصاحبه ای که قرار بود 2 ساعت باشه با گل کردن بحثمون و از این در و اون در حرف زدن رسید به حدود 8 (!!!) ساعت و خلاصه خانوم ناهار رو هم با ما موند! انصافا از حرف زدن باهاش لذت می بردم چون بیشتر از 20 تا کشور دنیا رو دیده بود و پر بود از اطلاعات جالب و طرز فکر قشنگ! وسط صحبتها حرف رسید به جایی که برام تعریف کرد چطور آدمها با دیدن سر تراشیده اش فوری رو شخصیتش برچسب می زنن! می گفت هرکس من رو می بینه فکر می کنه یا همجنس گرا هستم یا بودایی! البته براش چندان مهم نبود دیگران چی فکر می کنن اما براش جالب بود که آدمها از اینکه میشنون شوهر داره تعجب می کنن!:)) این حرفش من رو یاد تجربه متفاوت بودن پوشش خودم برای یک دوره کوتاه انداخت! براش داستان روسری و چادرم رو گفتم و توضیح دادم که دلیل من برای انتخاب حجاب تو جامعه ای مثل ایران چی بود و برچسبهایی که از مردم خیابون، همکلاسیها و اطرافیانم می گرفتم از حزب اللهی مامور حکومت شروع می شد تا سنتی عقب افتاده! راستی من هیچوقت تونستم مقصود خودم رو و دلیل اصلی خودم رو برای پوشیدن حجاب در اون دوران به دیگران منتقل کنم؟ مطمئن نیستم! ولی چیز دیگه ای رو هم که مطمئن نیستم شباهت تجربه من با تجربه جولی هست! جولی تو شرایطی تصمیم گرفت که به نظرات دیگران اهمیت نده و با اعتقاد خودش بره جلو که هیچوقت از اطرافیانش بیشتر از یه نگاه متعجب نگرفت و مثلا هیچوقت نشنید کسی بهش بگه: کچل! اما من مشابه کچل زیاد شنیدم و هیچوقت نفهمیدم که چرا کچلی من اینقدر برای آدمها مهم بود!!!؟

قشنگ یعنی...!؟

2006-02-28T17:36:00.000-05:00

یه دفترچه یادداشت روزانه دارم که هرروز فکرهام رو در مورد زمینه تحقیقم و پایان نامه ام یادداشت می کنم. این دفترچه رو خیلی دوستش دارم چون پائین هر صفحه اش یه جمله کوتاه از شعرهای سهراب سپهری داره! عکس روش هم عکس سهراب هست! امروز که باز کردم بنویسم دیدم نوشته: قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

***

تقویمم رو نگاه کردم دیدم امروز نهم اسفند بوده...وقتشه که دیگه سبزه عید رو راه بندازیم کم کم...دیدن عدسهایی که سبز میشن چقدر قشنگ معنی بهار رو برام متجلی می کنه...از یه دونه کوچیک و خشک و خاکی رنگ یه ساقه سبز با موهای فرفری و عطر تازگی بیرون میاد...زمین زنده میشه...یه مشت عدس برداشتم و ریختم تو یه کاسه آب خنک و زلال. دو سه روزی که بمونه و نوزادها سر بیرون بیارن میذارمشون زیر یه حوله کنار پنجره که آفتاب صداشون کنه و بیدارشن! هرسال دلم برای این لحظه بیدار شدن لک میزنه

***

کاش هیچ مامانی به بچه هاش نگه که امسال حوصله سبزه درست کردن ندارم و شب عید می خریم براتون! کاش هیچ مامان و بابایی دیدن صحنه قشنگ بیدار شدن عدسها و گندمها رو از بچه هاشون نگیرن...آخه با خریدن یه سبزه آماده بچه ها چطوری بفهمن که خورشید کی عدسها رو بیدار کرد؟

کاش مامان و باباها همیشه یادشون باشه که قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال...و هیچ وقت فرصت دیدن قشنگیها رو از بچه هاشون نگیرن

بوی جوی مولیان

2006-02-26T15:01:00.000-05:00

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

...

هفته پیش رفتیم تئاتر دکتر مصدق رو دیدیم...خیلی قشنگ کار شده بود! یعنی همین که برای اولین بار یه کار هنری در مورد زندگی دکتر مصدق درست شده بود به نظر من خیلی ارزشمند بود! حس دیدن تئاتر که به خودی خود هزار و یک حرف برای گفتن داره! مخصوصا اگه از چنین برنامه هایی مدتها دور باشی و بعد از یه عمر منتظر بودن--منظورم 3 سال هست!!!:)) دوباره جای همچین برنامه های فرهنگی رو پیدا کنی! من مثل این عقده ای ها دارم یه بند از ایمچانات جدیدی که در پدیده به شهر رفتن صمد (من!) اتفاق افتاده هر روز می نویسم و خسته نمیشم!!! ببخشید اگه شماها رو خسته کردم ولی برای من دوباره وصل شدن به غریب آشناهای هم فرهنگ که باهم یه تاریخ و جامعه رو ساختیم اونقددددددددددددددددر شیرین هست که به یه عالم دیگه برده منو!!! فکر می کنم دوباره بعد از چند روز که به ذوق و شوقم مسلط بشم بتونم به حال عادی برگردم و به نوشته هام مسلط بشم:)))))خب میگفتم که دیدن تئاتر جالب بود (برای شنیدن توضیحات بیشتر در مورد تئاتربرین اینجا و روی برنامه سی و ششم کلیک کنید!) اما یه حال و هوای دیگه ای که در حین دیدن این تئاتر به سراغ من اومد حس نوستالژیک دوران قشنگی بود که با خانواده ام در ایران داشتم حالا چی شد که این حس اومد سراغم؟ هیچی فقط با اجرای یه قطعه قدیمی که با صدای استاد بنان و مرضیه که برای تغییر صحنه تئاتر وسط برنامه پخش شد: قطعه معروف "بوی جوی مولیان" یاد تمام مسافرتهایی که سوار ماشین می شدیم و با مامان و بابا به شهرهای مختلف سفر می کردیم رو دوباره برام زنده کرد...بابا برامون تعریف کرده بود که شعر این آهنگ رو شاعر دربار غزنوی برای محمودشاه غزنوی که برای شکار به خارج از بخارا رفته بود سرود تا بتونه شاه رو که از پایتختش بیرون رفته بود و از اتفاقات اونجا دور مونده بود با شنیدن این شعر و یادآوری خاطرات برای بخارا دلتنگ کنه و به مقر حکومت برگردونه...تازه فهمیدم که ترکیب موسیقی، شعر و صدای این دو خواننده بی نظیرمون واقعا میتونه کسی رو دلتنگ کنه و به خاطرات گذشته ببره...!؟

ما سه تا عقب نشسته بودیم و مامان جلو مشغول میوه پوست گرفتن برای همه ما...و بابا هم باصدای گرمش برامون آوازهای درخواستی می خوند!!!از ویگن، مرضیه ، دلکش و...بعد هم گاهی آهنگهای رنگی و قری و با بشکنهایی که باصدای بلند بلد بود بزنه حسابی همه ما رو به وجد می آورد! و مامان هم جلو شروع می کرد باهاش دم گرفتن...واااااااااااااای که هنوز هم یادآوری شادی ما بچه ها عقب ماشین و همراهی این زن و مرد پر از شور زندگی به وجد میاره من رو!!مزه میوه هایی که مامان تو ماشین برامون پوست می گرفت رو دیگه هیچوقت تو هیچ جا نتونستم پیدا کنم...دوباره و دوباره رفتن راه تهران-اهواز، سفر تهران تا ارومیه که بیشتر شهرهای شمال غربی رو تونستیم ببینیم و سفر طولانیمون از تهران به بندرعباس که حالا با قابهای خاطره محدود شده به فریمهای کوتاه کوتاه از لحظه های به یاد موندنی اون روزها... بابا آهنگهای مرضیه رو خیلی دوست داشت و من همیشه شاکی از صدای مرضیه بهش میگفتم شعرهاش قشنگه ولی با صدای تو! و دوست داشتم خودش اهنگهای مرضیه رو بخونه. راستی اون لحظه های دور هم بودن دوباره پیش میاد؟ اون روزها فقط پر بود از شور و حال باهم بودن! همین! نه امکانات خاصی بود، نه جاده های امنی، نه ماشین آنچنانی، هیچی...فقط لذت باهم بودن که جای همه چیز رو پر می کرد...

آهنگ یهو قطع شد...تغییر صحنه تئاتر تموم شده بود و بازیکناش آماده اجرای بخش بعدی تئاتر...ولی من هنوز تو صحنه قدیمی زندگیم داشتم می چرخیدم...چقدر تغییر صحنه تئاتر زندگی سخته...چقدر محکم گاهی به صحنه ها می چسبم من...باید جدا شد...صحنه در حال عوض شدن دائم هست... اگه جدا نشی جات رو نمی تونی تو صحنه بعدی پیدا کنی...زودباش باید دوباره به صحنه مسلط باشی تا تصویر قشنگی رو بتونی بسازی

رادیو کالج پارک

2006-02-24T10:52:00.001-05:00

می گم چقدر لذت داره دوباره با دنیای آشنای خودت در تماس باشی و بهش وصل بشی...چقدر لذت داره نوشتن... و خوندن حرفهای شما...دوباره دارم نفس می کشم:) تازه فهمیدم این مدت چه ظلمی به خودم کردم با ننوشتن!!! و حالا با یک برنامه کاملا تازه در خدمتتون هستیم:)))) دیروز من و علی برای اولین بار مجری رادیویی شدیم که جمع بچه های دانشجوی کالج پارک در مریلند راه انداختن! برنامه حدود نیم ساعت بود و کلی نفس کار شارژمون کرد و حال کردیم! خاطره هایی که با هم نسلهامون تو محل ضبط (در واقع یکی از کلاسهای دانشکده مهندسی!!!) تعریف میکردیم و بهش می خندیدیم ، از کارتونهای دوره 8-9 سالگی گرفته تا خاطره های اصطلاحهای تو تاکسی و اتوبوس...یهو انگار زندمون کرد. خلاصه اگه حوصله کردین یه سر برین و گوش کنین و اگه گوش کردین حتما برای وب سایت رادیو نظر بذارین

http://www.radiocp.com/

مهاجرت و اعتماد به نفس

2006-02-23T05:32:00.000-05:00

مدتیه که یه چیزی گوشه ذهنم هست و دائم دارم باهاش کلنجار میرم. حس می کنم یه چیزی تو شخصیت من تو 2-3 سال گذشته به شدت تغییر کرده که برام چندان خوشایند نیست! حالا توضیح اینکه این چیز ناخوشایند چیه یه کمی کار سختیه ولی سعیم رو می کنم که بیانش کنم

مدتیه که متوجه شدم که برام خیلی مهم شده که دیگران من رو چطور می بینن یا چطور ارزیابی می کنن! این به خودی خود و در حد تعادل خصلت بدی نیست که آدم حواسش باشه به برداشت دیگران از خودش باشه...اما اگه به حال وسواس یا حساسیت زیادی بیافته میتونه خیلی مخرب باشه! مخصوصا برای کسایی که اصولا جمهوری خود مختارن و رفتارشون خیلی به اینکه فلانی چی فکر می کنه یا بهمانی چی میگه ندارن! من از سنی که خودم رو شناختم یاد گرفتم که به جای فقط نگاه کردن به آیینه دیگران برای پیدا کردن تصویر خودم، درون خودم دنبال اونی که هستم بگردم. بنای ارزیابی خودم رو درون خودم بذارم نه تصویری که دیگران از من بهم منعکس می کنن. خب انعکاس بیرونی این خصلت این بود که تصویری هم که از اطرافیان میگرفتم معمولا برام آشنا بود! چون خیلی نزدیک بود به درونم و تنها برداشت آدمها از درون من بود--اوه اوه چقدر فلسفی شد! ولی نمی دونم چطوری غیر فلسفی اش کنم! ؟

اما از 2-3 سال پیش و با ورودم به جامعه جدید با هنجارها،زبان و فرهنگی کاملا متفاوت ، این اتکا به نفس خیلی کمرنگ شد ...یعنی ناخودآگاه و برای تطبیق و پذیرفته شدن درشرایط تازه شروع کردم به دنبال کردن نظرات دیگران. یعنی چی؟ یعنی اینکه هر رفتارم رو سعی میکردم از نگاه دیگران مورد ارزیابی قرار بدم و ببینم که عکس العمل دیگران نسبت به رفتارم یا جمله ای که گفتم چی هست!؟ این اتفاق شدت و حدتش با عمق ورود من به این جامعه بیشتر و بیشتر می شد! چرا که هرچی مراودات و معاشرتهام با آدمها بیشتر می شد بیشتر ارتباطاتم عمق پیدا می کرد و دیگه از حد یه سلام و احوال پرسی ساده یا حرفهای روزمره ای مثل "هوا چطوره؟" یا " روزت چطور بوده؟" یا "تعطیلات آخر هفته چطور گذشت؟" میگذره...و به مرحله ای برسه که بخوای مثلا راجع به طرز فکرت نسبت به یه موضوع نظر بدی یا وارد یه بحث حساس فرهنگی یا اعتقادی با یه گروه بشی--چیزی که من بهش خیلی مانوسم و تمام زمینه کار و درسم یه جورایی بهش وصل میشه-- وقتی کار به این حد برسه...اوخ اوخ!!! به قول معروف "اینجاست که دیگه حاجی حال نداره!!!؟" :))) اینجاست که باید بلد باشی از لحنهای مختلف برای بیان خودت استفاده کنی و بدونی که تفاوت بفرما، بشین، و بتمرگ!! تو جزء جزء مراودات به زبون جدید چی هست...یعنی همونطور که تو زبون مادریت بلدی چطور با لحن شوخی، جدی، یا تند حرفت رو طوری بیان کنی که اون تاثیری که میخوای رو بذاره، تو این زبون جدید هم باید بدونی چه تمی رو استفاده کنی یا از نظر فرهنگی چه لحنی باید داشته باشی که منظورت رو بخوبی برسونه بدون اینکه به کسی بر بخوره! این همون ظرافتهای ارتباط فردی هست که من وقتی ایران بودم و با همزبونهای خودم ارتباط برقرار میکردم بهش به خوبی مسلط بودم و هیچوقت انرژیم رو مجبور نبودم صرف تصحیحش بکنم! و حالا اینجا چطوریه؟ اینجا دائم دنبال این میگردم که ببینم دیگران چی فکر می کنن!؟

این حرف رو که زدم فلانی چه عکس العملی نشون داد؟ اصلا منظورم رو فهمید؟ چهره اش کمی ناراحت به نظرم میاد؟!یا شایدم تو فکر رفت؟! حالا چطور بفهمم؟ خب بذار بپرسم ببینم نظرش چیه؟

و این قضیه ادامه داره الی ماشاءالله...طوریکه کم کمک دیگه یادم میره که اصلا هدف من از گفتن این حرف چی بوده و همه اش تو کار این هستم که "چطوری بگم که منظورم روبفهمه و بهش بر نخوره" و غیره.

این تغییر جهت دوربین از درون خودم به تصویر دیگران از خودم برای من یه تاثیر بسیار بد داشته: اعتماد به نفسم رو کم کم در بیان خودم از دست دادم! یعنی هیچ چیزی رو نمی تونم با خیال راحت و بدون دغدغه بیان کنم...یه راه حل اینه که بی خیال برداشت دیگران بشم و بگم من حرفم رو می زنم به من چه که طرف چی فکر می کنه!؟ ولی آخه مگه میشه؟ ما ارتباط برقرار می کنیم برای اینکه مفهومی رو به دیگران منتقل کنیم و اگه این مفهوم اشتباه منتقل بشه یا بدون توجه به ریزه کاریهای فرهنگی ادا بشه و باعث بشه مثلا دریافت طرف صحبت از حرف ما دریافتی نامناسب باشه، که دیگه اصل ماجرا از دست رفته اس. این قضیه ارتباط و لحن بیان شاید تو یه مسافرت کوتاه مدت به یه کشور دیگه یا بودن موقت در یه فرهنگ دیگه چندان مشکل ساز نباشه،اما وقتی قصد اقامت طولانی مدت باشه و بخوایم عضوی از یه جامعه جدید محسوب بشیم واقعا مهمه! خیلی از ایرونیها و یا خارجی های دیگه ای رو که دور و برم می بینم اصلا به این قضیه توجه نمی کنن و یا اهمیت نمی دن! اما این به این معنی نیست که تو ارتباطاتشون موفق هستن! فقط ارزیابیش نمی کنن...فقط وقتی تو مکالمات عمیق نگاه آدمهای بومی رو به این خارجی ها دنبال کنی می فهمی که چه گندی می تونن بزنن به یه مکالمه:))) و البته یه راه حل دیگه برای این قضیه هم "صبر"هست! تا این ریزه کاریها رو کم کم یاد بگیری...ولی خب مثل اینکه من همه سهمم رو برای صبر قبلا یه جا خرج کردم

اولین یادداشت

2006-02-21T23:35:00.000-05:00

یارب و یا لطیف

مدتها بود که به فکر نوشتن بودم...تا اینکه دیدن نوشته های نسیمک، رها و همانگونه که هست...بالاخره قلم من رو هم راه انداخت...خودم که کلی بابت این شروع ذوق زده هستم!!!؟